دخترک، کز کرده در گوشه اتاق و پارادوکس بین گرمای چای روبرویش با یخبندان درون،گوش هایش را با موسیقی میشوید.
گرمای چایی، گرمای موسیقی،گرمای اتاق آب میکردند یخبندان را ، کلمه به کلمه روانه میشد از گوش و میرسید به قلب؛ و آنجا درک میشد.
آرزوی دیرینه همه موسیقی ها ؛درک شدنست،نه شنیدن
هنگامی که صدای سازی،طنین آوازی درک میشود فریاد شادی سر میدهد و ناگهان،گوش نواز تر میشود
همانند زنی هنگام دیدن معشوقه
زیباتر میشود
زیباتر میشوند
_______________________________________________________________________________________
در من پیرزنی 80 ساله و جا افتاده
با پیراهن گلدار،نشسته بر صندلی کنار شومینه،بافتنی میبافد
و با رقص انگشتانش میان کلاف ها،دلبری میکند
درمواقع دلتنگی گیسوان سفید و بلورینش را از چنگال گیره راحت میکند
و در خیالش همان دختر عاشق زیبای چند سال پیش است
به قاب عکس گوشه دیوار چشم میدوزد ،در خیالش تصور میکند ک دیگر تنها نیست
و ناخوادآگاه گرم میشود از آغوش خیالی
گرمای آغوش خیالی ذوب میکند تنهایی اش را
آری همه ما به آغوشی نیاز داریم ک یخ تنهاییمان رو ذوب کند
چ خیالی چ واقعی
_____________________________________________________________________________________________
موهاش فر فریه نارنجیش زیر آفتاب پاییز میشد ی دفه میدیدی ی ساعته زل زدم بهشو دارم تو پاییز موهاش قدم میزنم
-آخرش ک چی
-آخرش شدم ی دیوونه ک فقط تو فصل پاییز زندگی میکنه
_____________________________________________________________________________________________
و انعکاس ماه
در چشمان تو
و عکسی از این صحنه
و نگاهی به من
و چشم برهم زدنی
و نگاهی دوباره به من
مسخ کننده ترین سکانس زندگیست
_____________________________________________________________________________________________
چرا دست از سر این ساز بیچاره برنمیداری
-من قبلا ریاضی میخوندم ینی کل دنیام شده بود اعدادو بازی باهاشون
-خب چیشد ک ولش کردی؟
-موهاش لخت بود وقتی دستمو رو تارای موهاش میکشیدم فقط صدای برخورد دستم با موهاش میومد ،دستمون ک ب تارای ساز موهاش کوتاهه حداقل تارای این سازو نوازش کنیم شاید خاطرش تداعی شه