حس خالی بودن، گاهی آدم پر از حس خالی بودن میشه.
توصیف این حس یکم سخته، اما میشه اینجوری توصیفش کرد که انگار هیچ ایده‌ای برای ادامه زندگی نداری.
و در مات‌ترین حالت ممکن به دنیا نگاه می‌کنی، به آدم‌ها، به کارهاشون، لبخندشون، نگاه؛ نگاه.
نمی‌دونم چه اتفاقی قراره بیوفته، فقط می‌دونم همه ما نیاز داریم به تعلق داشتن، به چیزی که دغدغه‌مون باشه.
نمی‌دونم، شایدم نه.
ترجیحم این بود که این روز‌ها، خط خطی نکنم، اما فرصتی نیست.
فرصت،
زمان،
غیرقابل پیشبینی.
و بهترین حس دنیا، نظاره‌گر بودن دنیاست.
شاید عقب بمونی، شاید تو دیوار باشی، نتونی پیشرفت کنی.
اما می‌تونی عمیقا نگاه کنی
عمیقا درک کنی
شاید ما کنترل می‌شیم.
شاید ما عروسک خیمه‌شب بازی باشیم.
شاید......
هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم که حس‌ها به من تحمیل بشن.
