
در یک غروب پاییزی اول صدا بود و بعد چهره ای که به خواب دیده بود دلی لرزید قلبی به تپش افتاد گفتند قلب آدم مکانیکی به عشق مبتلا شده خواست عشق را تعریف کند نفهمیدش خواست محاسبه اش کند گیج شد دیوانه شد ترسید درگیر بازی های خودآگاه و ناخودآگاه «خود» و «او» شد بازی کرد و بازی خورد جایی در میدان بازی خودش را در آینه چشمان او دید و آینه را شکست تکه های آینه هزاران «من» را نشانش داد تکه ها را به هم چسباند تعریف و محاسبه و ترس را کنار گذاشت چیزی درونش شکفته شده بود عشق برایش هوا شد، تنفسش کرد عشق برایش نور شد، منتشرش کرد عشق برایش زندگی شد، شور شد،اشتیاق شد عشق دیگر محدود به زمان و مکان و یک شخص نبود. عشق یک خاصیت شد یک مفهوم که با تمام وجود فهمیدش . عشق برایش مسیر شد و معشوق در تک تک آدم های این مسیر جلوه کرد . نور درون آدم های این مسیر را کشف میکرد و با آینه ی شکسته ی چسب خورده اش شروع کرد به منعکس کردن نور. در مسیر هزاران «او» بود و «او» نبود . و در این عشق بازی هنوز حسرت نبودن «او» به روحش چنگ می انداخت . پس تصمیم گرفت انتخاب کند بین دو نیمه وجودش بین معشوق و مسیری که سرآغازش عشق معشوق بود. سر انجام در یک تصمیم منطقی بین عشق و عشق ، مسیر را انتخاب کرد . و آنگاه فاجعه آغاز شد …