هیچ بودن ...

بگم؟؟ بگم؟؟
اجازه رهایی به این کلمات بدهم یا در پیچ و خم های این ذهن آشفته پنهانشان کنم؟
آخر میدانید بگم بگم های من از جنس سیاست این روزها نیست…
بگم بگم های من از جنس فراموشی ست…از جنس دیدن و چشم بستن…از جنس بار مسئولیتی که هیچکس زیر بارش نمی رود…
بگم بگم های من جنسش خوب نیست…بگم بگم های من خمار میکند و نئشگی می آورد…
بگم بگم های من از جنس شیشه و کراک درون خون پدری است که داغ شکنجه بر روی تن دخترش میگذارد…
بگم بگم های من از جنس ترحم مشمئز کنندگی است که تبدیل به مخدر میشود…
بگم بگم های من از جنس قضاوت های مردمی است که نپرسیدند اما با لذت به تماشای اعدام نشستند….
حرف نگفته زیاد و گوش شنوا کم…
فریاد میزنی اما انگار صدای فریاد تو زیر آستانه شنوایی گوش این مردمان است…
به خودت میگویی هیــــــــس آرام تر فریاد بزن…خواب غفلت شیرین است…تلخش نکن…

همه ی این فراموشی ها همه ی این چشم بستن ها همه ی این مسئولیت های بی مسئول به کنار … همه یک طرف…
دلسوزی کودکی که داغ شکنجه بر پشت دارد برای تو یک طرف دیگر … اینجاست که هیچ بودن تهی بودن همه ی وجودت را پر میکند…
و تو میگردی و دوباره میگردی و میگردی به دنیال «خود» جدیدی که پر شوی … 
پر شوی از عشق پر شوی از آزادگی این کودک که هیچ نداشتنش همه ی چیزهای خوب عالم است…