جمله ای که فکر میکردم حقیقت هست با قلم سیاه روی کاغذ سیاه نوشتم و گذاشتم جایی که همه ببینن…اما حقیقت من با قلم مشکی روی کاغذ مشکی انگار نامرئی بود و غیرقابل خوندن و من اصرار داشتم که همه حقیقتی که باور داشتم ببینن، همه رد میشدن و انگار نه انگار …
دفعه بعد رنگ کاغذ و قلمم رو عوض کردم، یکی سفید … یکی سیاه … این بار چند نفر نوشته رو خوندن اما هنوز خیلی ها اصلا نگاهش هم نکردن …
یک بار دیگه با مداد رنگی نوشتم و خطم رو بهتر کردم و تعداد آدمها بیشتر شد …
برای بار بعد اصلا جمله ننوشتم طرح زدم …
دفعه بعد اصلا قلم و کاغذ رو انداختم دور و یک کلاژ با چیزهای مختلف ساختم …
دفعه بعد و دفعه بعد و دفعه بعد …
هر بار که روش جدیدی رو امتحان میکردم تعداد آدم هایی که حقیقت رو میدیدن بیشتر میشدن و انگار دیگه من تنها نبودم …
اما …
موازی دنیایی که این بالا درباره اش گفتم دنیایی هست که هنوز من با قلم مشکی بر روی کاغذ مشکی می نویسم و هنوز هیچکس نوشته منو نمی خونه …