یک- ساعت ده و پانزده دقیقه صبح – خیابان
عجله داشتم … به اندازه کافی دیر کرده بودم و با لجبازی اصرار داشتم حتما مسیر رو پیاده برم … قدم های بلند برمیداشتم … پیرمردی ترکمن از روبرو می اومد … دستاش پر از روسری های رنگارنگ بود برای فروش … به صورتش خیره شدم و بعد نقش های روسری ها منو برد به دشت … جایی که مرد ازش اومده بود … قدم هام آهسته تر شده بود … چند لحظه پیرمرد رو در حال اسب سواری دیدم … رها و آزاد توی دشت …چشماش از غرور برق میزد …
پیرمرد از کنارم رد شد و من برقی در چشماش ندیدم به جاش دلمردگی بود … دلم خواست فریاد بزنم …برگرد … برگرد به همون جایی که ازش اومدی این شهر جای تو نیست اینجا قفس برای تو …
دو – ساعت سه بعدازظهر – خیابان
باز هم من و عجله برای کلاس بعد از ظهر … پیاده رو خلوت بود و عریض … چشمام رو بستم و چند قدم با چشم بسته طی کردم … چشمام رو باز کردم تا ببینم کسی از روبرو نیاد … دوباره چشم بست و چند قدم رفتم… حس کردم تعادل ندارم … ترسیدم بخورم زمین یا مسیرم رو کج برم تو جوب یا بخورم به دیوار … چشمام رو باز کردم … از این بازی خوشم اومده بود … چند بار انجامش دادم و هر دفعه زمان چشم بستن رو بیشتر کردم …از مسیر منحرف نشده بودم فقط حس میکردم اینطور شده … با چشمان بسته هم میشه راه مستقیم رو رفت … هنوز چند تا حس دیگه وجود داره که باید به کارشون انداخت.
سه – ساعت سه و بیست دقیقه بعداز ظهر – مترو
کف مترو نشسته بود و کیک میخورد … به لباس هاش نگاه کردم مندرس بود … پوست صورتش خشکی زده بود .. چیزی برای فروش توی دستش نبود و حدس زدم جنساش تموم شده … فکر کردم چه جوری میشه ارتباط برقرار کرد …
بعد از خوردن کیک شروع کرد با دستش روی شیشه شکل کشیدن … کنارش نشستم و دستم رو بردم کنار دستش … منم یک شکل کشیدم … عکس العمل نشون داد … الگویی رو که کشیده بودم با دستش تکرار کرد … لمسی بود … چند تا شکل کشیدم و اون باز هم تکرار کرد … حالا نوبت صدا بود … گفتم یک قلب کشیدم حالا برات یک ابر می کشم … حرف نمیزد فقط شکل رو تکرار میکرد … دستش رو گرفتم … اسمش رو پرسیدم و اسمم رو گفتم و چند تا سوال دیگه که معمولا از بچه ها می پرسم … به من نگاه نمی کرد اما اعتماد کرده بود … لکنت زبان داشت و کمی هم می لنگید … بچه های ما رو میشناخت … با هم از مترو اومدیم بیرون … گفت از مسیر اون برم … به هیچ وجه نمیخواستم بعد از استاد برسم اما هم مسیرش شدم … دیرتر از استاد نرسیدم … اسمش حامد بود …
چهار – ساعت هشت و نیم تا نه و نیم شب
موضوع خیلی جالب بود اما به اندازه کافی دیر شده بود … چند تا از بچه ها داشتن میرفتن و من مونده بودم بین رفتن و نشستن …به اندازه کافی چوب خطم سر دیروقت رسیدن خونه پر شده بود … ترس تنهایی رفتن مسیر هم یک دفعه افتاد به جونم .. اشاره کرد برو و من رفتم …موقع بیرون رفتن از مترو حامد رو دیدم … از پله ها پایین می رفت و من روی پله برقی می رفتم بالا … تا جایی که میشد با نگاهم دنبالش کردم …رسیدم خونه … کسی که باید مواخذه ام میکرد خونه نبود که ببینه من دیر اومدم … چشمام رو بستم و اتفاقات رو مرور کردم …
انتخاب های تصادفی که تصادفی نیستند … …
پنجشنبه … اینجا رهیافتی به درون است …
22فوریه2013