دیروز یعنی جمعه 28 شهریور سال 1399 اخرین جمعه تابستون در قرن 14 شمسی بود و من مثل اکثر عصرهای این تابستون تصمیم گرفتم راهی کوه شم و وقتی به همرهانم با شوق میگفتم این اخرین عصر جمعه تابستون در قرن 14 هست با تعجب و نگاهای سرشار از قضاوت مبنی بر دیوانه بودن روبه رو شدم!
همه ی فکر و حواس من دیدن ادم ها و کوه در این اخرین عصر بود مثلا خانم و اقا میانسالی رو دیدم که رو به کوه در ارامش نشسته بودن و در سکوت به رنگ قرمز کوه خیره شده بودن شاید داشتن کودکی رو مرور میکردن یا در فکر بچه هاشون بودن یا شاید در فکر جوانی و بقیه زندگی که هیچ وقت برنمیگرده!
در عین حین مادر و پدر جوانی با پسر بچه کوچیکشون که یه ماسک زرد رنگ داشت، مشغول سلفی گرفتن بودن و صدای خنده های یه گروه نوجون دوچرخه سوار فضا رو پر کرده و من با خودم فکر میکردم که اخرین جمعه شهریور سال 1299 ایا انسانی از اون حوالی که من داشتن قدم میزدم رد شده و ایا سال 1499 چیزی از این کوه باقی مونده؟
اما سوال همیشگی این هست که این گذر چه هدفی داره؟
کاش میشد در زمان سفر کرد و از انسانی در اون برهه پرسید که تو درباره ی دیدن قرن بعد و یا حتی وجود داشتنش چه فکری داری حدس میزنم که اون هم شاید مثل خیلی از ماها توهم جاودانگی داره و فکر میکنه صد سال دیگه زندگی همینی هست که الانه!
چالش بزرگ این روزا حداقل برای من و اکثر اطرافیانم، یادگیری پذیرفتن هست یعنی حتی پذیرش اینکه تو نیز تمام خواهی شد و قرن ها بدون تو در پیش خواهد بود و در طی این قرن ها تغییرات زیادی رخ میده شاید سال 1499 این اخرین روز رو بشه به راحتی با یه بلیط فضاپیما، به فضا رفت و عکس گرفت.
از اغاز تاریخ و اغاز زمان که شاید از بزرگترین سوالات انسان ها باشه که این اغاز کی بوده تا به الان، انسان ها در گذر بودند و تاریخ رو به پیش، بنظر میرسه همه ی ادم ها داستان های مشترک و مراحل یکسانی رو پشت سر میذارن و عنوان درس ها یکی هست اما متن درس ها با هم دیگه فرق داره مثلا به دنیا امدن انسان ها موضوع مشترک هست اما اینکه کجا با چه والدینی و در چه برهه تاریخی به این سفر عجیب و پر از اسرار به اسم زندگی بیایی، متغییر هست اینکه چطور و در چه فضایی بزرگ شی با دیگری متفاوت هست اما اصل بزرگ شدن و یاد گرفتن و حتی مرگ غیرقابل انکار هست، حتی داستان عاشق شدن و شکست خوردن از جز های پاک نشدنی زندگی بشر هست گویی این مسائل تغییر نکردن منتهی از پیامبران الهی تا سقراط و از سقراط تا نیچه و عصر تکنلوژی دست به دست چرخیدن و انسان هر بار در تلاشه که موضوعات رو بازنویسی کنه و جواب های درست رو به زبان خودش در هر عصر بیان کنه.
زندگی در گذر است و حس میکنم توانایی ادم برای دیدن دنیا و زندگی از فاصله ای دورتر، قدرت انسان برای پذیرش بالا و پایین ها و حتی چالش های بزرگ تر مثل جنگ ها و تغییرات اجتماعی و مدنی، بیشتر میکنه. زندگی هر چیزی که باشه با گذر خودش داره به سمت هدفی نامعلوم پیش میره.
