
چند روزیست که یاد نامه ای افتاده ام که کلاس ششم ابتدایی یعنی ۷ سال پیش ، برای خودم نوشته بودم . نامه ای که میگویم، به پیشنهاد معلمم خانم درویشی ( معلم خوبی بود و من دوستش داشتم ) نوشته شد .
قرار بر این بود که ۱۰ سال دیگر که ۲ سال و چند ماه از آن باقی مانده ، نامه را باز کنم .
راستش من یادم هست که در آن نامه چه نوشته بودم اما آن مکان سِری که نامه را در آن پنهان کردم ، نه . آن را هیچ جوره یادم نمی آید .
به وضوح یادم هست که درمورد موقعیت شغلی خود گفته بودم . آن زمان هدفم این بود که معلم ریاضی و استاد دانشگاه شوم .
حتی گفته بودم دوست دارم خانم موفق و مستقلی شوم که آرامش دارد و به دیگران کمک میکند . راستش هنوز هم ویژگی های دلخواهم همین هاست که گفتم اما نه فقط اینها
امروز که ۷ سال و چند ماه از نوشتن ِ آن نامه می گذرد ، هدف شغلی من تغییر کرده هرچند که این تغییر از همان نوجوانی شروع شد و ریشه و جرقه اش برای امروز و دیروز نیست .
همچنان استاد دانشگاه شدن را جزو اهداف بلند مدت زندگی ام میدانم اما این بار نه برای تدریس هندسه و جبر
نمیدانم ۱۰ سال آینده فاطمه ی امروز چقدر متفاوت از حالا ست اما عمیقا دوست دارم که فاطمه ی ۱۰ سال دیگر هم هدف امروزم را دوست داشته و به آن دست یافته باشد .
این روزها به آینده ام بسیار فکر میکنم و گاهی دلم میخواهد بدانم از دختر ۱۹ ساله ای که بین کلاس خیاطی ، یادگیری زبان ، درس خواندن ها و غرق شدن در فیلم و رمان و موسیقی می دویید، چگونه خانمی ساخته میشود
گاهی دلم میخواهد بدانم در آن سال ها همچنان عاشق آشپزی کردن و شیرینی پختنم ؟هنوز ذوق درست کردن ترشی های عجیب غریب که ایده شان ناگهانی به ذهنم میرسد، در وجودم هست ؟
هنوز هم به قدر تمام سال های زندگی ام که تا به کنون سپرده ام دلبسته و وابسته به مادرم هستم ؟
هنوز هم آرزوی داشتن یک خواهر بزرگ تر را دارم ، در ِآن روزها ؟
شاید ۱۰ سال دیگر خودم مادر باشم
نمیدانم
۱۰ سال دیگر ،آن سرو قدِ دفتر نوجوانیم پا به زندگیم گذاشته
در قلبم باز شده ؟
یک چیز را از آن زمان می توانم پیش بینی کنم ( البته اگر ۱تا آن موقع زنده باشم و ۲ فراموشی نگرفته باشم )
اینکه خاطره ی اینجا تا آن زمان ها هم به یادم خواهد ماند
میدانم که مکان سری این نامه را به یاد خواهم داشت.
ویرگول ، این محفل ارزشمند ،هرچند این روز ها شبیه به خیابانی خلوت و فراموش شده یا کافه کتابی از یاد رفته است
اما من آن را به یاد خواهم داشت
به یاد اولین پستی که به اشتراک گذاشتم ، ذوقی که از اولین لایک ها لبخند بر لبم می آورد و ناگهانی پیدا کردنش که جالب بود و اتفاقی
حالا که مقصد این نامه ، ۱۰سال آینده ی من است
میخواهم بگویم که چقدر این جا را دوست داشتم و چقدر حس کشف کردن ویرگول ،برایم نوجوانانه و پر شوق بود
آن زمان که برای اول بار اسمی ( آنه) برای خود نوشتم و صفحه ام را باز کردم ،فقط برای لایک کردن پستی بود که از طریق سرچ در گوگل ،خوانده بودمش
بعد از آن لایک ولی همه چیز تغییر کرد
برای اولین بار من در برنامه ای تولید کننده ،فعال و خواندنی بودم و البته یک نوجوان ۱۷ساله یه دبیرستانی .
این نامه برای چند ماه پیش است ،برای قبل از جنگ و هیاهو و اظطراب
از آن زمان این نامه به صورت پیش نویس اینجا حفظ بود و الان تصمیم گرفتم که به اشتراک بگذارم
حالا که ویرگول کم صدا و بی رمق تر از هر زمانیست که به یاد دارم
این نامه را که راهی بسی طولانی تا رسیدن به مقصد در پیش دارد با این جمله تمام می کنم .
زنده باد ویرگول و تمام احساسات ، خاطره ها ،افکار و اندیشه هایی که از پس نام های مستعار و واقعی تک تک مان
ثبت شد و شاید با زنده ماندن ویرگول ، همیشگی بماند .
فاطمه محمد نژاد یا همان ( آنه )🍒
۱۴۰۵/۵/۲۳جمعه ساعت ۲۳:۱۷
به وضوح