
نور زرد رنگ لوستر نیمی از صورتش را نوازش وارانه لمس می کند و پرتوی نرم آفتاب روی انگشتان دستش دویدن می گیرد.
کیک در حال پخت ،بوی خوش توت فرنگی های غوطه ور را رها می کند و صدای تیک تیک زمان سنج فر در پس آهنگ محبوب این روزهایش ، شنیده می شود .
گیتی با صدای مخملی قدیمی اش می خواند :
(صبح که از خونه میری هوای زندگی از خونه میره
چه عذابی داره بی تو تن سنگفرش ها رو شستن
واسه گم کردن لحظه دل به آشپزخونه بستن
باغچه رو آبپاشی کردن ،خونه رو جارو کشیدن
میون آینه ی ظرف ها طرح تنهایی رو دیدن
شب که برمیگردی خونه
دوباره خونه، زندگی میگیره ... .)
گلدون های ریحان و نعنا را در امتداد باریکه ی نور می گذارد و کاسه ی سفید رنگ را بر می دارد .
مارمالاد را هم میزند و حواسش هست رومیزی چهارخانه ی گلدوزی شده اش ، لکه نشود .
این رو میزی ، درپوش های شیشه ی ترشی و مربا ها ، دستگیره ها و حتی پرده ی گیلاسی را تک به تک با دستان خود دوخته و با شوق و نشاط دخترانه اش ،گلدوزی کرده بود و امروز او میان آشپزخانه ی رویایی اش نشسته و از سلیقه ی مخصوص به خودش لذت می برد .
کاسه مارمالاد را کناری می گذارد و نگاهی به دفترچه یادداشت دم دستش می دهد
: مهم ترین کارهای امروز
۱) حتما حتما به مامان زنگ بزنم
۲)حمام کردن غنچه خانوم
۳) تمدید اشتراک روزنامه و مجله ی...
هر سه کار مهم امروزش را انجام داده بود و حالا تاریخ و ساعت را می نویسد و دفترچه را می بندد.
نوشتن مهم ترین کارهای روزش برای فراموش نکردنشان نیست ،او فقط ورق زدن دفترچه اش و نگاه کردن به کارهای مهم روز های گذشته را دوست دارد
یکی از تفریحات عجیبش همین است
به یک ، دو یا هر چند سال پیش بر میگردد و کارهای مهم روزهای دورش را می بیند
خاطره ها را مرور میکند و تغییر دغدغه هایش را دنبال .
پاییز پنج سال پیش ، به عنوان دانشجوی ترم یک ادبیات انگلیسی پا به دانشگاه و یکی از تازه ترین و پر خاطره ترین دوران زندگی اش گذاشت.
همان سال بهترین دوستی هایش را رقم زد ،عاشق شد ،رویا ساخت ،اشک ریخت و با بلند ترین خنده هایش زندگی کرد .
سه کار مهم آن روز ها
اغلب درس و کتاب خواندن ، وقت گذراندن با یار و یک چیز متغیر دیگر بود.
آن زمان به جز سه کار مهم اصلی ،کارهای کوچک زیادی انجام می داد ، قدم بر می داشت و با هر قدم به خانومی که خواهد بود و زندگی ۵سال آینده اش نزدیک تر می شد .
پنج سال پیش یک جور رویاهایش را زندگی می کرد و امروز یک جور دیگر .
پیش از آن پنج سال، دختر مو فرفری کتابخوان برای خود قلعه ای به بلندای قلعه ی راپانزل ساخته بود و همزمان با آن آرزوی مستر دارسی را در دل می پروراند . پری های قصه های فانتزی از لای کتاب هایش بیرون می آمدند و دل بی اعتماد دخترک را نرم می کردند ، با چوب جادوی خود در و پنجره های رنگارنگ را جای جای قلعه اش می گشودند و دانه ی پیچک عشق را کنار ستون های پیچان ، می کاشتند .
پری ها دخترک را از قلعه اش بیرون کشیدند و عاقبت او و مستر دارسی اش یکدیگر را یافتند .
دانشجوی ترم بالایی ، اگرچه شخصیت غالبش متفاوت با آقای دارسی اما بوی مردان دنیای کلاسیک را می داد و وقار حرکاتش به نجیب زادگان اشرافی می نمود .
آرام آرام در وجود دخترک ریشه دواند و با او رویای مشترک ساخت.
رویایی به شیرینی کیک هایی که دخترک می پزد به خوش بویی توت فرنگی و به زیبایی غنچه ی عزیزشان .
دستی به دامن پیراهنش میکشد و بساط خاطره بازی و دامنش را ، با هم جمع می کند .
کیک خوش رنگ و بو را از فر بیرون می آورد ، برش می زند و مثل همیشه از خیر تزیین کردن هم نمی گذرد .
صدای غنچه زودتر از قدم های کوچک و نرم اش به آشپزخانه می رسد . موهای فرفری لطیفش دور صورت معصوم و شیرینش را گرفته و دندان های مروارید مانند کوچکش میان لبخند کودکانه اش می درخشند .
دست های کوچکش را دور ساق پای مادر حلقه می کند و با صورت به او می چسبد .
دلبری های کودکانه اش قند در دل مادر آب می کند .
دخترکش را در آغوش می گیرد و بوی زندگی را از لای گردن پنبه ای اش استشمام می کند .
مادر و دختر آماده می شوند . پیراهن های چین دارشان را تاب می دهند و نانای نانای می کنند .
پشت در منتظرند تا آقای خانه با سه تقه ای که آهنگ مخصوصی دارد ، در بزند.
قرارشان از همان روزهایی که رویاهایشان را پی ریزی می کردند ، همین بود .
پسرک به مانند مرد قصه کلید هایش را به عمد فراموش کند و دخترک شبیه به بانوی قصه در را به رویش باز کند .
هر روز همین باشد تا آغوش هایی که به یکدیگر بدهکار بودند را ذره ذره وصول کنند ،تا تمام نشود این بدهکاری ها.
در باز می شود و بوی توت فرنگی بیش از پیش در هوای خانه می پیچد ،خانه گرم تر میشود ، غنچه دلنشین تر می خندد
و
چشم های بانوی قصه براق تر می شوند .

پ. ن ادامه ی داستان پست قبل به سبکی دیگه 🍓و در زمانی متفاوت