
آخر چیکار داری با آسمون آبی
بانوی من تو وقتی دریای غرق آبی
با موی لخت و تیره چشم خمار و خیره
تلفیقی از دو چیزی آبادی و خرابی ... .
خواننده، آهنگ محبوبم را در گوش هایم میخواند من اما در سری که به روی شانه ام خم کرده و تکیه داده ام خیالاتی دارم .خیالاتی که لبخندی کوچک بر لبانم می آورد ، امیدی در چشمانم و انتظاری در گوشه ی کوچکی از قلبم
روبه رو ی فلافلی شلوغ نادری نشسته ام و انتظار فلافلم را می کشم ، هوا کمی خنک تر شده اما هنوز بازار نوشابه و آبمیوه های تگری گرم است و خریداران بسیارند ، دانشجو هایی که گروهی می آیند و دست هایشان را در سرمای تشت های بزرگ پر یخ می برند و با وسواس به دنبال طعم مورد علاقه شان میگردند
خانم میانسالی که کیسه در دست با وجود سبزی تازه در دستش و خرید های نه چندان سبک منتظر است تا آقا برایش نوشابه باز کند و انبوه شیشه های خالی که خنک دوستان درون سبد ها ردیف می کنند، دستی به احترام برای آقا بلند می کنند و میروند.
دورش همیشه شلوغ است دور این آقا ، نوشابه ها ، فلافلی و خیابان نادری.
منگاهی این شلوغی را دوست دارم گاهی مثل امروز که دلم ،هوای نداشته هایم را میکند خوب است کمی نخ از کلاف پر گره و پیچ در پیچ ذهنم را به دست مردم این شهر بسپارم
تا ببافند رویا ها و و خیال ها را
غصه ها زیر و شادی ها رو ، یک تابستان گرم ،زیر و یک پاییز خیال انگیز ، رو
گاهی مثل امروز گوشه ای می نشینم و صحنه را به مردم این شهر می سپارم تا چشم هایم پر شود از شور ِ جنوبی حرکاتشان.
نمیدانم من آدمی عجیبم یا این مسئله ای عادیست که به این فکر میکنم در سر این رهگذران چه میگذرد این که کدامشان غمگین اند کدامشان شاد و کدامشان بی حس شده اند؟
این که کدام یک جرعه ها را می نوشند تا شور و گرمای تنشان را آرام کنند و کدامشان می نوشند تا بغض در گلو را قورت دهند
به دو نفر های جوان نیز بسیار نکاه میکنم در چنین روزی
اینکه یار اند ؟ خواهر و برادر یا دو دوست ساده و معمولی ؟
شاید هم دوستانی معمولی در انتظار غیر معمولی شدن !؟
برای هر کدامشان رویا بافی میکنم
برای هر کدام و هر صحنه ای که میبینم قصه ای میسازم غالبا با پایان خوش
دلم نمی آید پایاننامه را تلخ بنویسم
از طرفی کنجکاوی ذاتی این جانب اجازه ی پایان بازی به سبک فرهادی نمی دهد
اکثرشان را به وصال میرسانم گاهی حتی به بچه هایشان هم کشیده میشود
من خیال میبافم و این ویژگی را دوست دارم
به جزئیات نگاه می کنم ، به آدم ها نگاه میکنم و شادی را روی برق چشمانشان پیدا می کنم .
بلدم غم هایم را بفهمم و حال خودم را خوب کنم
گاهی با خیال بافی ، گاهی با نوشتن ، شنیدن یک موسیقی یا کشیدن طرحی ذغالی
من بلدم شادی پیدا کنم
و این بلد بودن را دوست دارم.
پی نوشت : با کمی تاخیر ، پاییز جان خوش آمدی💌
🍁🍂🥨☕