

اتوبوس آماده ی حرکت است .
کمک راننده با صدای بلند و خش دارش مسافران را صدا میکند و از آنها میخواهد روی صندلی خود بنشینند.
شتاب حرکتشان را محو میبینم
مرکزی ترین نقطه ی نگاهم به خطوط ظریف صورت اوست ، به قد و قواره ی دخترانه اش
چانه اش هنوز هم کمی می لرزد . لب هایش را برچیده و معصومانه دلبری می کند.
گاه به من نگاه میکند و گاه به آسمانی که به رنگ ِ مخصوص اش درآمده.
من اما بر خلاف او آنقدر نگاهش میکنم که علاوه بر کمک راننده ، صدای بوق ماشین هم در می آید.
وسوسه ی در آغوش گرفتن و بوسیدنش به قدری قویست که دستانم تا نزدیکی تنش میروند ، اما مقصد عوض میشود.
شالگرنی که برایم بافته بود را از دور گردنم باز می کنم و دور او میپیچم و حالا باید بروم.
به رویش لبخند میزنم و می گویم برمیگردم، به زودی برمیگردم.
از شیشه ی اتوبوس میبینمش ، به عادت همیشه اش برایم دست تکان میدهد.
آخرین نگاهمان بی هیچ لغزشی ، چشم به چشم متصل میماند نه من سر می چرخانم و نه او نگاه می گیرد .
تا وقتی که اتوبوس حرکت میکند و میبینم هنوز همان جا ایستاده ، کنارش هوش و حواسم را جا گذاشتم .
صدای زمزمه مانند آهنگی از پس هندزفری های بغل دستی ام ، متوجه زمانم میکند و حال ام را باز می یابم .
اتوبوس درحال حرکت است و از ترمینال دور .
به احساسم فکر میکنم و کلمات و جملات در سرم جا به جا میشوند .
نمیدانم غالب ترین حالم در این مسیر چه بوده ؟
بیشتر صبر کرده ام یا سماجت ؟
تلاش کرده ام یا زبان ریخته ام
به خودم که نگاه میکنم از یک چیز مطمئن میشوم
اینکه من در کنار این دختر و در مسیر رسیدن به لحظاتی با او ، مرد تر شده ام
احترام به لطافت دخترانه اش و نگاه نجیب را آموخته ام
و چقدر آجر به آجر زندگی ساختن و مرد بودن را بیش از پیش دوست دارم .
در مسیری هستم که شاید ماه ها مرا از او دور کند
شاید التهاب این دوران ، داغ بر دلم بگذارد و این من امیدوارم را بی امید کند
با این حال می روم
میروم تا باز گردم
باز گردم و برای او مرد باشم تا به روح خسته ی ریاضت کشیده خودم اجازه ی حضور دهم
حضور در نزدیکی آرامش وجودش
برمیگردم تا برای او باشم و او برای من
تا لیاقت نگاه کردن و آرام گرفتن با او را داشته باشم
میروم تا برای او امن تر و مردتر،
بمانم
بمانم
و
بمانم .
پی نوشت : این پست رو در ادامه ی پست ( برایت گریه میکنم ) این بار از زبان آقا پسر قصه نوشتم
امیدوارم موفقیت آمیز بوده باشه 🥲💌
وسوسه ی