میخواهم همین حالا، بدون هیچ ویرایشی و پوششی، دلنوشتهای بنویسم؛ متنی ساده که تنها از فشارِ سنگین زندگی برآمده است. میخواهم بدانم آیا کسی هست که مرا بفهمد؟
نمیدانم در آینده به این نوشتهها رجوع خواهم کرد یا خیر. آیا آن زمان هنوز زنده خواهم بود؟ یا روحم در آرامشی نسبی به سر میبرد؟
نمیدانم… شاید من انسانی ضعیف، ناسپاس و بدجنسم. میدانم که اینها تنها نشخوار فکری است، اما باز هم با خودم میگویم: انگار موجودی لجباز در درونم زندگی میکند که تنها هدفش، آتش زدنِ من است. بله، او حتی میخواهد مرا بکشد.
حقیقتاً، شاید خودکشی نوعی تسلیم شدن باشد. این بازی مسخرهی زندگی که باید به زور ادامه داد، بسیار طاقتفرساست. گاهی از خود میپرسم: آیا مرگ واقعاً دردی را دوا میکند؟ آیا آزادی میبخشد؟ آیا دنیایی بهتر در انتظار ماست، یا اینکه صرفاً مثل یک برگ چغندر، در تاریکی نابود میشویم؟
آنقدر با مرگ روبهرو شدهام که دیگر نسبت به آن بیحس شدهام. البته که هنوز هم میترسم، اما… خوب به یاد دارم که بیش از پنج بار تلاش کردهام و هر بار بینتیجه ماندهام. آخرین بار، دقیقاً در لحظهای که پشیمان شدم، خداوند فرصتی دیگر به من بخشید.
آن زمان، در شانزده سالگی بودم؛ بعد از طوفانی از دعواهای خانوادگی و اتفاقاتی که حتی نمیخواهم بازگو کنم. یک صبحِ به ظاهر عادی، بعد از صبحانه، به سمت یخچال رفتم. بیش از پنج بسته قرص برداشتم و به سمت دستشویی رفتم. دانه به دانه آنها را بلعیدم. پس از یک ساعت، تمام اعضای بدنم از کار افتادند و در خوابی عمیق فرو رفتم.
بدترین بخش ماجرا این نیست که نمرده باشی، بلکه این است که نمرده باشی اما «دیوانه» شده باشی. وقتی بیدار شدم، در حالی که اعضای خانوادهام با گریه و زاری مرا میدیدند، بدون هیچ آگاهی یا خاطرهای، همچون فردی با معلولیت ذهنی بودم. دوباره به خواب رفتم و وقتی چشم باز کردم، جهان در چشمانم رنگ قرمز گرفته بود. تپش قلب چنان بود که گویی در آستانهی سکته هستم. درست در همان لحظهی هولناک بود که پشیمان شدم. فقط به خدایم گفتم: «میخواهم خوب زندگی کنم». و وقتی به بیمارستان رسیدیم، دیدم همه چیز، برخلاف آن کابوس، نرمال است.
پس از پشت سر گذاشتن آن دورانِ سختِ نوجوانی، تصمیم به زندگی گرفتم. هدفی تعیین کردم و همه چیز هم خوب پیش میرفت؛ تا اینکه رسیدم به «اکنون»…

بله، اکنون هم میل به مرگ دارم؛ اما نه از سرِ آسیب دیدن یا شرایط سخت. اکنون، تنها پوچی و انزوا مرا در خود بلعیدهاند. من دیگر احساس تعلق نمیکنم؛ به این کرهی خاکی، شاید اگر این را به کسی بگویم، بگویند از سرِ ناسپاسی یا بیایمانی است، اما…
میدانم. احتمالا روزی خواهد رسید که بدون هیچ دلیلی، و درست زمانی که همه چیز در زندگیام خوب به نظر میرسد، به این بازی پایان خواهم داد. شاید بی عقلانه به نظر برسد، اما این حقیقتِ من است.»
۱۴۰۵/۵/۲۲