چه خبر؟
هنوز هم همانقدر بیخبری؟
چطوری؟
اصلاً… حالت خوش است؟
کجایی؟ چرا مدتهاست دیگر در آینهی نگاهم دیده نمیشوی؟ چرا آن لبخندِ همیشگی، دیگر به لبانت راهی ندارد؟ از چه دلگیری؟ چه چیزی در دلت سنگینی میکند؟
تو تغییر کردهای یا منِ این روزها غریبه شدهام؟ دیگر مرا نمیشناسی؟ یا من، لابهلای شلوغیهایِ بیرحمِ دنیا، خودم را گم کردهام و دیگر تو را نمیشناسم؟
انگار گوشهای از این جهانِ خاکستری کز کردهای و بغضهایت را در گلو میشکنی. حتی چشمهی اشکت هم خشکیده… آن شعلهی سرکشِ وجودت کجا رفت؟ آن شورِ دیوانهواری که در چشمانت میرقصید، کجا جا ماند؟
یادت هست؟ کودک که بودیم، برای یک دلشکستگیِ کوچک، دنیا روی سرمان آوار میشد، اما یک پلکزدن کافی بود تا دوباره بلندبلند بخندیم. یادت هست با چه ذوقی از مدرسه میدویدی و کلمات برایت کم میآوردند که چطور اتفاقاتِ روز را برای مادر تعریف کنی؟
شبِ اول مهر و شبِ عید، یادت هست؟ هیجان آنقدر در رگهایمان میدوید که خواب به چشممان نمیآمد… تو سرشار از زندگی بودی؛ اگر یادت رفته، من هنوز همهچیز را با جزئیات به یاد دارم.

دلم برای آن «ما»یِ بیدلیل، برای آن خندههایِ بیهوا تنگ شده. آن روزها، دنیایِ تو رنگینکمان بود؛ از هر رنگی سهمی داشتی. اما حالا… تو را فقط خاکستری میبینم. آنقدر خاکستری که انگار داری در غبار فراموش میشوی. رنگهایت کجا رفت؟ زندگیات را کجا جا گذاشتی؟
یادت هست آن تابستانهایِ آفتابی را؟ وقتی مدرسه نبود و تمامِ جهان، در حصارِ حیاطِ خانهمان خلاصه میشد؟ زیرِ سایهی درخت انگور و انجیر، با برادرمان میدویدیم و خندههایمان تا آسمان بالا میرفت. انگار دنیا پادشاهیِ ما بود.
عصرهایِ یکشنبه که با مادر راهیِ بازار میشدیم، یادت هست؟ آن گرمایِ نفسگیر، فقط با یک یخدربهشتِ خنک، به بهشت تبدیل میشد.
ما همهچیز بودیم. هفتهها در خانهی پدربزرگ، میانِ دوچرخهسواریهایِ بیپایان، زیرِ آن بوتهی شاتوتِ بزرگ قایم میشدیم و خیال میکردیم به جنگلی دوردست پا گذاشتهایم.
یادت هست وقتی در گرمایِ تابستان فرش میشستیم و آخرش، تنها پاداشمان، نشستن در آن تشتِ بزرگِ پر از آب بود؟
من آن روزها را، آن بافتنیهایِ ناشیانه و نقاشیهایی که با عشقِ تمام روی کاغذ مینشاندی، بندبهبند در خاطرم نگه داشتهام.
من و تو یکی بودیم. تار و پودِ یک پیراهن بودیم. چه شد که اینطور از هم جدا شدیم؟
نمیدانم من کجایِ راه به تو بد کردم، یا این جامعهیِ بیرحم بود که ما را از هم گرفت.
حالا که تو را ندارم، انگار هیچچیز ندارم. در این شهرِ غریبه، هر جا پا میگذارم، دنبالِ اثری از تو میگردم، اما… شاید تو تنها متعلق به آن سالهای دور بودی و من، تمامِ عمرِ باقیماندهام را باید صرفِ جستوجویِ تو در این آدمِ غریبهای کنم که حالا هستم…”
۱۴۰۵/۵/۶