نمیدانم چرا، اما گاهی آنقدر احساس تنهایی میکنم که حتی انگار خدایم هم کنارم نیست؛ گویی خودم را هم دیگر نمیشناسم.
تنهایم، اما اینطور به نظر نمیرسد. بله، کلی دوست و خانواده و آدم اطرافم هست؛ اما فقط «هستند». هیچکدام توانایی درک مرا ندارند؛ یا شاید هم این توقعِ بیجای من از آنهاست. شاید توقع دارم از دنیای عجیب، غریب و پیچیدهی درونم سر در بیاورند، در حالی که حتی خودِ من هم از آن سر در نمیآورم.
فکر میکردم افسردهام؛ و البته تمام ویژگیهایی که دارم، فریاد میزنند که افسردهام، اما ماجرا فراتر از این حرفهاست. میدانی؟ حتی شناخت خودم و اینکه واقعاً چه میخواهم، برایم دشوار شده است.

از بیرون، ویترین زیبایی از من میبینی: دختری هدفمند، سرحال، خوشخنده، در کمال آرامش، با ایمان، پر از استعداد، کسی که با خانوادهاش بهخوبی کنار میآید، ورزش میکند و سپاسگزار است… بله، همهچیز خوب به نظر میرسد، اما حسی سرشار از پوچی مرا در بر گرفته است؛ همانند خلائی که پر نمیشود. حتی انجام دادن کارهایی که زمانی باعث خوشحالیام میشدند، دیگر لذتی ندارند.
زمانی اگر نقاشی میکشیدم، میرقصیدم، مینوشتم، یا در پارک میدویدم، و حتی وقتی کارهایی را که دوست نداشتم انجام میدادم—مثل درس خواندن، زبان خواندن، کارهای خانه، غذا پختن و…—شوق و اشتیاقی وجودم را فرا میگرفت. نمیدانم چطور توصیفش کنم، حسی فراتر از کلمات بود؛ انگار فقط من بودم و آن لحظه. اما اکنون، حتی از انجام کارهایی که زمانی آرزویشان را داشتم، لذتی نمیبرم. همهچیز برایم معنای پوچی محض پیدا کرده است.
وقتی به دورانی فکر میکنم که آرزویم رفتن به دانشگاه بود، خندهام میگیرد. فکر میکردم رسیدن به آن نقطه، پایانِ خوشبختی است؛ اما نه! اکنون که دانشجو هستم، نه اوضاع بهتر شده و نه دنیا به آخر رسیده است. هنوز مسیر طولانی است: مهاجرت، کار، مدرک، ازدواج و… میدانی؟ اکنون که دارم خیلی از آرزوهایم را زندگی میکنم، میفهمم که وقتی فقط در رویای آرزوهایم بودم، خوشحالتر از الان بودم. شاید این حس پوچی از این میآید که فکر میکنم هر چه بیشتر به اهدافم میرسم، آن خلأ درونم عمیقتر میشود.
در نهایت، این من هستم که اکنون با حسی از پوچی و تنهایی، با این امید مینویسم که احساساتم را با افرادی به اشتراک بگذارم که مرا بدون قضاوت میفهمند و شاید خودشان هم این حس را تجربه کرده باشند.
گاهی با خودم میگویم: «منی که به ظاهر انسانی عادی به نظر میرسم، آیا تمام کسانی که موفقاند هم همین حس را دارند؟» و این سؤال مرا میترساند؛ از اینکه نکند روزی من هم جزو آن دستهی افراد موفق اما پوچ و توخالی شوم؛ کسی که خودش را نمیشناسد، یا شاید از نظر دیگران ناسپاس است...
۱۴۰۴/۵/۴