گاهی هیچ راهی برای فرار پیدا نمیکنم؛ حتی به جایی میرسم که مرگ هم دیگر برایم راهحل نیست…
نه راه فراری دارم و نه پناهگاهی؛ تنها من ماندهام و خدایم. هیچچیز تسکیندهندهی دردهایم نیست و در نهایت، گویی همیشه مقصرِ تمام اتفاقات من بودهام. فرقی ندارد مظلوم بودهام یا ظالم، آسیبدیده بودهام یا عصبانی؛ هر چه شد و هر چقدر که کتک خوردم، باز هم مقصر اصلی خودم قلمداد شدم.
مدتها طول کشید تا بتوانم گذشته را فراموش کنم؛ فقط به این دلیل که میخواستم مثل یک انسانِ سالم زندگی کنم. اما وقتی هنوز در همان محیط مسموم و بیمارگونه دستوپا میزنی، چطور میتوانی از آسیبها در امان باشی؟ بله، برای من زمان زیادی برد تا ببخشم و طلب بخشش کنم، رها شوم، شاد باشم، شکرگزار باشم، لبخند بزنم و دوباره بعد از آن همه ضربه، روی پای خودم بایستم. اما حالا احساس میکنم تمام آن تلاشها پوچ بودهاند؛ چرا که چرخهی اتفاقات بد دوباره شروع شده است. تنها راه نجاتم، فرار از این خانهی بیمار است، اما در حال حاضر هیچ راهی برایش ندارم.
من دیگر آن نوجوان خامِ گذشته نیستم که بیدلیل از خانوادهام گله کند. بیشک من هم بیتقصیر نبودهام و اشتباهاتی داشتهام؛ تا جایی که گاهی فکر میکردم شاید مقصر واقعی من هستم، شاید من بیمارم، یا شاید من…
اما آیا واقعاً سهم من از زندگی این است؟ اینکه آنقدر آسیب ببینم و در نهایت تمام تقصیرها به گردن من بیفتد؟ اینکه وقتی برادرم مرا کتک میزند، پدرم بهجای حمایت، با او همدست شود؟ بگذارید پیش از آنکه قضاوتم کنید، داستان را بگویم: من فقط داشتم از خواهر کوچکم در برابر خشونت برادرم دفاع میکردم، و همین باعث شد خودم هم قربانی شوم.
نمیخواهم نقش یک قربانیِ مظلوم را بازی کنم، اما همهچیز به طرز بیرحمانهای ناعادلانه است. ذهنم مدام بهدنبال یک منطق میگردد؛ دلیلی برای اینکه چرا باید لایق چنین رفتاری باشم؟ چرا همهی این بلاها باید سر من بیاید؟
و در نهایت، به این نتیجهی تلخ میرسم که شاید واقعاً من آدم بدی هستم. شاید دیوانهام! دختری که بعد از ۱۱ ساعت کارِ مداوم بعنوان خیاط، به خانه برمیگردد تا ۶ ساعت درس بخواند، و گاهی سهمش از شبانهروز فقط ۳ ساعت خواب است؛ همهی اینها برای اینکه آیندهای بسازد و بتواند از این محیطِ مسموم مهاجرت کند. بله، شاید این دختر دیوانه است که سزاوار خشونت خانوادهاش شده؛ خانوادهای که روزی میخواست مایهی افتخارشان باشد و امروز، چیزی جز یک سربارِ اضافی برای آنها نیست.

میخواهم فریاد بکشم. میخواهم خاکستری شوم رها در باد. درون سینهام چنان درد عمیقی حس میکنم که هیچ کلمهای قادر به توصیفش نیست. فقط درد است و درد…
و در آخر از خودم میپرسم: آیا این همان زندگیای بود که میخواستم؟ آیا در پسِ این همه رنج، درسی نهفته است که باید بیاموزم؟ آیا هنوز روزنهای از امید در من زنده است؟ و آیا توانِ ادامهی این مسیر را دارم؟
میدانم آدمهای زیادی درگیرِ دردهای مشابهاند؛ امیدوارم تاب بیاورند و تسلیم نشوند. روزهای خوب، بالاخره خواهند رسید.
۱۴۰۵/۹/۶