**«بعد از گذشتهها»**
تمام دنیا از عشق میگویند؛ از عشقهایی که با غم و شادی گره خوردهاند، از زندگیهایی که میان تلخی و شیرینی، حس خفگی را تجربه میکنند و سرنوشت، نقشهی دردآلودی برایشان میکشد.
اما گاهی، وقتی فکر میکنی به آخر خط رسیدهای و دیگر توانی برای ادامه نیست، سرنوشت نقشهای دیگر در چنته دارد.
«بعد از گذشتهها» داستانی است برای کسانی که باور دارند هنوز دنیا ادامه دارد. داستانی که میگوید شاید عشق اول به سرانجام نرسیده باشد، اما همیشه فرصتی برای عشق دوم هست؛ عشقی که شاید در نگاه کسانی جوانه بزند که تازه معنای دوست داشتن را کشف میکنند. زندگی، ماجرایی دیگر برایتان آماده کرده...
..................................................................
فصل اول ٫قسمت اولیش:« سایهی خاموشی و خفگی »
«عزیزم، بیدار شو! یادت رفته امروز توی شرکت جلسه مهمی داری؟»
صدایِ خندهی ریزِ تینا و جیغهای شوقِ شهاب، مثلِ یک موسیقیِ بهشتی در فضای اتاق میپیچید.
«بدو داداشی! بریم بابایِ خرسیمون رو بیدار کنیم!»
هر دو با هم روی تخت هجوم آوردند. سنگینیِ کوچک و شیرینِشان روی قفسهی سینهاش نشست.
«بابایی! بابایی! بیدار شو دیگه! زود باش!»
او از زیر پتو، با چشمهای خمارِ خوابآلود و لبخندی که گوشهی لبش جان گرفته بود، نالید: «الان میآم… توروخدا فقط یه ذره دیگه ول کنید…»
اما بچهها لجبازتر از این حرفها بودند. صدای خندههایشان در اتاق میپیچید تا اینکه «او» رسید. با آن لحنِ محکم و مادرانهاش بچهها را آرام کرد و با نگاهی که هزار حرف در آن بود، گفت: «اگر من نباشم، تو چطور میخواهی با این میمونهای کوچک سروکله بزنی؟»
نزدیک شد. لبهی پتو را کنار زد. نسیمی از عطرِ موهایش توی صورتش نشست. با صدایِ مخملیاش در گوشش زمزمه کرد: «عزیزم، همگی منتظرتیم. بیا پیش ما… تنها نذارمون، لطفا.»
چشمهایش را باز کرد. با سرانگشتانش، تارهای طلاییِ مویش را از روی صورتش کنار زد؛ آن صورتِ بینقص، آن چشمهای آبیِ دریایی و لبانِ همیشه خندانش. زمزمه کرد: «تا تو هستی، چرا باید نگران باشم؟ دار و ندارم فقط شما سه تا هستید… هر ثانیهام با شما ارزشمندترین اتفاقِ دنیاست.»
دستهایش را دورِ تنِ گرمش حلقه کرد. میخواست او را در آغوشش غرق کند، میخواست عطرِ تنش را تا ابد در ریههایش حبس کند… اما درست در لحظهای که میخواست تکیه کند به این امنیتِ مطلق، ناگهان صدایِ گوشخراشِ زنگِ گوشی، مثلِ تبر، فضایِ رویا را دو نیم کرد.
خواب، در کسری از ثانیه دود شد و به هوا رفت.
حالا، او مانده بود و یک متکا که هنوز بویِ عطری ناچیز از آن به مشام میرسید؛ بویی که مثلِ خنجری در قلبش فرو میرفت. اتاق در تاریکیِ مطلقی غرق بود. تنها یک نوارِ باریک از نورِ خاکستریِ صبح، از لایِ پردهها سرک میکشید و رویِ تختِ خالی میافتاد.
سکوت… سنگین، کشنده و کرکننده.
دیگر نه صدایِ خندههای تینا بود، نه شیطنتهای شهاب، و نه آن صدایِ دلنشین که با آرامش میگفت «تنهامون نذار».
همه چیز رفته بود. انگار خانهای که روزگاری پُر از زندگی بود، حالا به گورستانی تبدیل شده بود که او در آن، محکوم به عذابی ابدی بود.
او ماند و انبوهی از خاطره، و بغضی که راهِ نفسش را میبست. او ماند و تنهاییِ مُطلقی که تا مغزِ استخوانش را میسوزاند.
دیگر رویایی در کار نبود؛ کابوسِ اصلی، همین بیداری ببودن ددددصفحه بوده