بعضی چیزها را باید در ظرف زمان و مکان خودش بشنوی، ببینی یا تجربه کنی. اگر قطعه ای، کتابی، فیلمی و هر اثری در نوع خودش شاهکار باشد ولی در زمان و مکان مناسب تجربه اش نکنیم، یک جای کار می لنگد و از تجربه ی ناب دور و دورتر میشویم. برایم آهنگهای بسیاری هستند که تجربه گوش دادن به آنها در جاده، بسیار تفاوت ها دارد با شنیدن شان در سطح شهر... به خصوص که آن جاده، جاده شمال باشد، جاده چالوس باشد!
دوستی آهنگی برایت می گذارد، چند دقیقه گوش می دهی و می گویی زیبا است و لذت شنیدن اش در جاده چالوس مزه ی دیگری دارد. گوشه ذهنت نگه می داری اش و شب قبل از سفر، هنگام گزینش آهنگ ها برای پلی لیست راه، به سراغش میروی و میدانی فردا روز هنگام رانندگی در جاده محبوبت، تجربه ای به مراتب بهتر از قبل خواهی داشت.
جاده چالوس همان عنصریست که وقتی کنار هر تجربه ای قرار میگیرد، لذت اش را دو چندان میکند. جاده چالوس برایم یادآور این است که میشود مسیر چشم نواز تر از مقصد باشد و راستی مگر زندگی چیزی جز این است؟
سهراب هم میگوید:
«من و تو میدانیم
زندگی یک سفر است
زندگی جاده و راهی است به آنسوی خیال...»
چالوس برایم یادآور همین نگاه به زندگیست، برای همین هم هر چند وقت یک بار پشت فرمان می نشینم، به دلش می زنم و چند ساعته برمی گردم. برای یادآوری اینکه مبادا حواسم از مسیر پرت شود و همه ی انرژی ام به پای مقصد خرج شود درحالیکه به هیچکدام از مناظر، اتفاقات و روایتهایی که در مسیر مقابلم ظاهر می شوند توجهی نکرده ام.
چالوس چیزی بیشتر از یک مسیر ارتباطی صد و شصت کیلومتری ست که مرا از نقطه ی «آ» به «ی» برساند. چالوس نمودی عینی و حقیقی از نگاهی به زندگی است، چیزی شبیه جاده ای از شک که به یقین میرسد و آن یقین هم نقطه ای نیست مشخص و مسیر است و مسیر... جاده ای که تو را وادار می کند به سرت را بالا نگه داشتن و تماشا کردن و اگر نادیده اش بگیری، میبینی در پیچ و تاب مسیر دچار سرگیجه شدی. باز هم شبیه مسیر زندگی!
ورود به چالوس از کودکی، همان رد شدن از مرزی بود که پس از عبور از آن، شیشه ی پنجره را پایین میدادم و می دانستم دیگر هوا خنک است، حتی در مرداد تابستان. انگاری که با عبور از آن مرز وارد همان عرصه ای می شدی که سهراب میگفت: «آن سوی خیال...»
