
چشمانم را می بندم و یک گریز بیست ساله میزنم به کودکی... طالقون ۳۱...کوچه ی بن بست. یک خانه ی کلنگی اما بزرگ...آنقدر بزرگ که شب هایش هراس به جانم می انداخت و مجبور بودم برای دستشویی رفتن (ته حیاط، کنار دهلیز) یا التماس خواهرم را بکنم که کشیک بدهد روی
ایوان،
یا شب تا صبح صبوری کنم. هرچند که این صبوری ها گاهی لبریز می شد و صبح مرا خجالت زده میکرد... آن کوچه ها همین حوالی پاییز که می شد، تا بو میکشیدی ، نفست پر می شد از عطر تند طبخ رب همسایه بغلی .. همسایه بغلی! اکرم خانوم و دخترش سهیلا همبازی من ، که گمان میکنم معلولیت ذهنی داشت و همیشه وقتی می امد خانه مان، غروب وقت رفتنش گریه ام می گرفت.. نه از سر دل تنگی! که از سر دست کجی هایش و تعدی به دنیای اسباب بازی هایم! اما هر بار صبح که می آمد زنگ خانه مان را به صدا در می آورد، در را باز می کردم و خوشحال می شدم...دستش را می گرفتم و مشتاقانه به کلبه ی کوچکی که بابا از تشک و بالش برایم ساخته بود میبردم و انگار نه انگار که غروب روز قبل از دست نارو زدن هایش گریه کرده بودم...چقدر دنیای قشنگی بود...هر روز به او فرصت بنای دوستی میدادم و هر روز او از سر نافهمی های کودکانه ، میزد و خراب می کرد... خراب می کرد و گریه میکردم و باز به آغوش مادر پناه می بردم مادر! آدم بعضی چیزها را فراموش نمی کند... بعضی دیده ها. بعضی شنیده ها..یا حتی...حتی بعضی بوییده ها! مثل بوي مادر...همانقدر خسته و آغشته به بوی مطبخ..همانقدر خالص و پاک مثل بوی یک نوزاد...یک اکسیر جوان کننده...کودک کننده... در هر دم از نفسم بين هق هقه ها که از دامنش می گرفتم، بیشتراحساس آرامش میکردم...آرامشی از جنس درد و دل کردن بعد از یک ساعت ... فقط با یک دم.. دو زانو می نشست روبه رویم تا بتوانم راحت تر بغلش کنم،تا بتواند راحت تر اشک هایم را پاک کند و آرام در گوشم بگوید: دخترم!تو که نمی خوای غذای مامانت بسوزه؟)
(خاطرات بن بست طالقون)