
جبرِ انتخاب...
جراحی کلمات (۱)
شناخت ما از ماهیت آزادی دچار مشکل شده و به سبب همین مشکل، تحلیل و برداشت ما هم اشتباه خواهد بود.
ماهیتِ آزادیِ به ذات؛ آزادیِ عریان و آزادی به معنای واقعی کلمه؛ تقدسی ندارد.
هر انسانی با توجه به متراژِ آزادی ای که در اختیار دارد، به انتخاب میدان بازی می دهد._بگذریم که انسانِ امروز در گیر و دارِ بزرگ کردن زمین بازی است، نه خوب بازی کردنِ بازیکن_.
از طرفی هر انتخابی در ذاتِ خود، شدید ترین محدودیت هارا به دنبال دارد. به طور مثال؛ شما در مبدأ گرگان آزادید به هر مقصدی سفر کنید. ولی به محض اینکه از آزادی استفاده کردید و مثلاً شهر مشهد را انتخاب کردید، از رفتن به باقی مقاصد محرومید!؛ انتخاب مشهد یعنی: تهران، نه. گیلان، نه. رشت، نه. زابل و اصفهان و...، نه. در واقع نفسِ آزادی، وسیله ای برای به بند کشیدنِ خواسته های انسان است و زندگی در جبرِ اختیارات یک اصل!.
آزادی زمانی تقدس می یابد که برای آزادی نباشد؛ آزادی برای آزادی باتلاقِ گرفتار کننده ی هر انسانی است که به آزادیِ بی مفهوم ارزش می دهد.
.
اما آزادی برای سعادت، نردبان رسیدن به تعالی است و وسیله ای برای رسیدن به آسودگیِ متعادل.
این نوعِ آزادی، زمانی وسیله ای برای رسیدن به سعادت و آسودگی و تعادل می شود که مبتنی بر حق باشد؛ به حق تکیه بزند. و همین آگاهی از حق و مفهومِ آن است که به گردنِ ذلت و رخوت و تن آسایی افسار می اندازد. و هر چقدر در تار و پود انتخاب های ما، سر نخ های حق بیشتر باشد، گره های سعادتمندی محکم تر است و عیارِ زیستمان بالاتر.
.
.
انتخاب حسین(ع) بر مبنای آزادی برای سعادت بود. یک انتخابِ مقدس که اورا از زندگیِ مرفّه، بی درد و البته آمیخته با حقارت محروم می کرد.
او در جبرِ انتخابش شهید شد و از همینجاست که می فهمیم؛ حسین(ع) مقصد نیست؛ چراغِ راه است برای رسیدن به حقیقت.