
نویسنده همیشه باید از خود بپرسد، برای چه می نویسم؟
خواه، ناخواه بعد از مدتی نوشتن به دام این سوال می افتد که چرا می نویسم؟
آیا نوشتن من چیزی را تغییر می دهد؟ این سوال می تواند او را از نوشتن ساقط کند یا به نوشتن ترغیب کند. اما چه کسی با این سوال مواجه می شود؟
شخصی که نه برای دیده شدن، تملق یا قوی شدن مچ دست، فاصله گرفتن از اجتماع و خود را تافته ی جدا بافته دانستن می نویسد. بلکه تنها هدف او از نوشتن آگاهی بخشی است. او از اینکه کسی دست در نوشته اش ببرد ناراحت می شود نه از اینکه نوشته اش را بدون ذکر نام او منتشر کنند.
گاهی حتی از وایرال شدن نوشته اش خوش حال می شود . از اینکه عقول بیشتری از فکر او و عقیده ی او آگاه میشوند و فرصت اندیشیدن به اندیشه ی او را پیدا می کنند. یک نویسنده ی آگاه با در دست گرفتن هیجاناتش و گرفتن افسار نفسش بیشتر از آنکه دریافت اطلاعات کند، به خود مَنِشِ تفکر را عطا می کند.