
در روزهای سخت همهگیری ویروس کرونا، تلفن همراه و دیگر ابزارهای ارتباطی به کمک افراد جامعه آمدهاند تا محدودیتهای زندگی در قرنطینه را کاهش دهند. تکنولوژی در ابتدا به آرامی و در سالهای اخیر با سرعت در زندگی مردم رسوخ کرده و امروزه تقریباً زندگی بدون آن غیرممکن است. نقش مهم ارتباطات آنلاین را در زندگی نمیشود نادیده گرفت. خریدهای آنلاین، تماسهای آسان و دیگر امکاناتی که امروزه در اختیار ماست انجام برخی از امور را برای ما آسانتر کردهاست.
با شروع قرنطینه، نیاز مردم به ارتباط آنلاین بیشتر و بیشتر شد. فعالیتهایی که در گذشته هیچ احتیاجی به اینترنت نداشتند، حالا با گذشت حدود یک سال از قرنطینه، اکثراً آنلاین و از راه دور انجام میشوند.
یکی از موضوعات مهمی که در روزگار همهگیری از طریق اینترنت دنبال میشود، آموزش و تحصیل است. اما باوجود ایمن بودن این روش برای دانشجویان و دانشآموزان و جلوگیری از تجمع آنها در کلاس درس، این گروه از جامعه با مشکلات زیادی برای تحصیل روبهرو شدهاند.
عدم وجود بسترهای مناسب و کاربردی برای آموزش، سرعت بسیار پایین اینترنت در برخی مناطق و حتی محرومیت بعضی از محصلین مشکلاتی هستند که همگی ما از آنها آگاهیم.
تعداد زیادی از دانشجویان از قطعی صدای کلاسها، کیفیت پایین تصاویر، از دسترس خارج شدن سایت آموزشی هنگام کلاس و مشکلات بیشمار دیگری شکایت دارند.
فقط یک روز برگزاری کلاس آنلاین بدون قطع شدن اینترنت یا قطع شدن صدای مدرس، رویای کوچکی است که این روزها همۀ دانشجویان دارند.
در گذشته بزرگترین نگرانی و استرس محصلین خواندن درسها و داشتن نمرات خوب بود، اما اکنون با وضعیت اسفبار آموزش آنلاین، بیشترین ترس دانشجویان قطع شدن اینترنت هنگام برگزاری امتحانات است.
به عنوان یک دانشجو، داشتن اینترنت پرسرعت و بستر مناسب آموزشی برای من آرزویی دور و شاید دستنیافتنی شدهاست. این در حالی است که در بعضی از مناطق اصلا دسترسی به شبکۀ اینترنت وجود ندارد. دنیایی که در آن کودکان برای عقب ماندن از تحصیل، برای داشتن یک تبلت یا گوشی هوشمند دغدغه دارند و خودکشی میکنند، جای ترسناکی است.
امید دارم روزی در وطن زیبای من، اینترنت پرسرعت دغدغه و استرس نباشد، دسترسی به اینترنت و وسایل هوشمند رویای دانشآموزان و دانشجویان نباشد؛ بلکه تنها دغدغه و هدف آنها، تلاش برای پیشرفت و سازندگی میهنمان باشد.
فاطمه کنهانی
#روایتگرباش