صد و پانزده.
وای خدای عزیز، عاشقِ خودت و دانه‌های دُرُشتِ بارانی‌ام که به سرم میخورَد. عاشقِ اسفالتِ خیس و پلِ عابر پیاده‌ی لیزی که ممکن است زمین‌مان بزند. عاشقِ تابلوی خیابانِ گلابتونِ اذین‌بندی شده با قطره‌های باران! عاشقِ گُم شدن‌های بی‌رقیبِ خودم و طاهره زیرِ باران‌های دُرُشت. وای خدای من، اگر بدانی امروز، بینِ تمامِ بی‌چاره‌گی‌هایم چقدر دلم میخواست بیایم و مُحکم بغلت کنم!مثلِ بچگی‌هایم که فکر میکردم اگر نردبانی در فضای باز بگذارم میتوانم به تو برسم و در اغوش بگیرمت.
صد و شانزده.
گمانم باید اجازه بدهی همه‌چیز راهِ خودش را برود و پس از مدت‌های مدید که در چشم است و برق‌ش تقریبا کورَت کرده‌است! ارام ارام رو به خاموشی برود، ارام ارام تمام شود، ارام ارام محو شود و زندگیِ قبلت را به تو بازگردانَد، باید اجازه بدهی تمام شود، وگرنه خودت را تمام میکند. تو را در درخشندگیِ بی‌حد و مرزش حَل میکند، در همان درخشندگی که خودت برایش دست و پا کردی. هیچ‌جیز از تو نمیماند. باید اجازه بدهی تمام شود.
صد و هفده.
دلم برای ادمی که قرار بود بشوم تنگ شده. با که قرار گذاشته بودم؟ چمیدانم. دلم برای تمامِ ان چیزهایی که هنوز اتفاق نیفتاده بودند و من با اطمینانِ احمقانه‌ی عجیبی انتظارشان را میکشیدم تنگ شده. در اینه که نگاه میکنم دخترکی با موهای دو طرف گیس شده و سُرمه‌ای بر چشم به من چشم دوخته، با دستانی سنگین و پُر از رویا، نمیدانم چه چیز در چشمانش نوشته است، سوالی بی‌جواب؟ از ان دخترکِ درونِ اینه یک سُرمه‌دانِ چوبی مانده و سُرمه‌ی بادام سوخته‌ای که بر چشمانم میکشم و گیسوانی که حالا با رودروایستی و به زور، به گردنم میرسند! گمانم در چشمانش چیزی شبیه به سوالِ "پس قرار بود چی بشه؟" به من چشمک میزند و من هرگز نمیخواهم در چشمانِ درونِ اینه نگاه کنم. هرچه قرار بود بشود حالا که نشد.
۱۶ ابان ۱۴۰۵
