همه‌چیز درست همانطور پیش میرود که مامان از بچگی میگفت. ادمها اصرار دارند دلیلِ به دنبالِ کار گشتن‌‌ت را پیدا کنند و بعد با هزاران وعده و وعید منصرف‌ت کنند، تقریبا نوعی سر بُریدن با پنبه، مامان در این روش واقعا ماهر است، پسرها را مجبور میکنند به دنبالِ کار بروند و به ما که میرسد حقوق ماهیانه را براورد میکنند و دو تومنی هم به ان اضافه میکنند و پیشنهادِ طلایی میدهند که خانه به دور از افتاب و زیرِ باد کولر بهتر نیست؟ نه. اصلا بهتر نیست. تقریبا وحشتناک هم هست. باباجون هنوز اصرار دارد از دیدنِ فیلم‌های خشن صرفِ نظر کنم، دقیقا به همان شدتی که تصمیم به منصرف کردنم از تفنگ‌بازی داشت. مسئله‌ی اصلی اینجاست که من هیچ‌وقت به دنبالِ کارهای پسرانه نبوده‌ام، همانقدر که در فوتبال و دروازه‌بانی مهارت دارم در اشپزی و خانه‌داری هم دارم. من به دنبالِ دلیل بودم که چرا این کارها "پسرانه" اند؟ دقیقا چه چیزی کارها را پوشه‌بندی میکند؟ همه‌چیز درست همانطور پیش میرود که مامان از بچگی میگفت، همانطور که من سالها از اتفاق افتادنش میترسیدم، گویی فقط مامان نیست که فکر میکند بدون مردها هیچ‌کاری ازمان برنمیاید! انگار کسی گازی مسموم در هوا پخش کرده و تمامِ زنان ان را استشمام کرده و با نگاهِ مردها هم‌سو شده‌اند. وقتی در جمعی میخواهند صدایت را پایین بیاوری، کسی نمیپرسد چرا چون همه میدانند اگر مردِ بغل‌دستی‌ات با صدایش لایه‌ی اوزون را هم بشکافد کسی چیزی نمیگوید. اگر صاحبخانه‌ای قراردادِ اجاره را فسخ کند کسی نمیپرسد چرا چون همه میدانند اگر مردی تنها، به همین سن این خانه را بخواهد صاحبخانه هرگز قرارداد را فسخ نمیکند. صدایت را پایبن میاوری و از پای قرارداد بلند میشوی. چون دختر نباید حقش را فریاد بزند. خب این کار واقعا پُررویی است.
۲۳ تیر ۱۴۰۵
- ۳۷
