سلام. باید خودم را از ادمهای رفته رها کنم. ادمهایی که رفته‌اند از این دنیا، از زندگیِ من، از این کشور. ان‌طور رها کنم که وقتی در باران قدم میزنم به یادِ دویدن‌مان زیرِ بارانِ دُرُشتی که دمِ غروب میبارید نیافتم. انقدر رها که هرگز به ان روزهای خوش و بوی یاسِ پیچیده در حیاط دل نبندم. انقدر رها که انگار هیچ اتفاقی نیافتاده. گویی هیچ خانی نه امده و نه رفته. شاید باید انقدر رها کنم که دیگر نخواهم بدانم کجای این دنیا ایستاده‌اند و اگر روزی نامشان را جایی شنیدم چیزی در من تکان نخورَد. نه حسرتی، نه دلتنگی‌ای، نه حتی ان آهِ کوتاهی که ادم بی‌اختیار میکشد و خودش هم نمیفهمد برای چیست. انقدر رها که باران فقط باران باشد. دربِ ابیِ اهنی که باز میشود و حیاط را میبینم، فقط حیاط باشد. بوته‌ی خشکیده‌ی یاس فقط بوته‌ی بی‌جانی باشد که هست. برای خودش. هیچ ربطی به بی‌جان شدنِ او ندارد. انقدر رها که اینقدر ناشیانه نوشته‌هایم را به سمتِ ادمیانِرفته نبرم! من نمیخواهم بارانِ درشتی که در خیابان سدرضی بر سرمان میخورد را از اون پس بگیرم، نمیخواهم حیاط و بوته‌ی خشکیده‌ی یاس را از اون پس بگیرم، اما خودم را چرا. خودم را از همه‌ی ادمهای رفته طلب دارم. ادمهای رفته از دنیا و زندگی و فلان و فلان و فلان. بارِ بعدی که با طاهره در خیابان بودیم و باران بر سرمان خورد هرگز نمیگویم یادِ فلانی افتادم، باران فقط باران است. بارِ بعدی که زنگِ خانه را فشار دادم و صالح در را باز کرد دیگر نمیگویم "یادته این بوته‌هه رو؟ چرا به دادش نمیرسی" بوته فقط بوته‌ی یاس است. و به درک که خشکیده. بس است اینهمه در اغوشِ گذشته‌ی بی‌انتها بودن. همین است که هست. اگر فروغ بودم میگفتم "مگر میشود دنیا را پاره کرد و از دلش خوشبختی بیرون اورد؟"
۱۳ مهر ۱۴۰۵
