سلام. آه که چه صبرِ دست و پا شکستهای را به خودم تحمیل میکنم. مگر میشود ادم اینهمه از همه جا ببازد؟ از اینجا مانده و از ان یکی جا رانده. انجا که مشاور به پیمان معادی در فیلمِ "ناگهان درخت" میگوید "دو سه تا چیز بگو که وقتی یادشون میافتی میگی میارزید زندگی"، اگر جای پیمان معادی بودم تاکید میکردم، که بله. هرچیزی که ارزنده بود به بودن، برمیگردد به دورانِ بچگی. سالهای بعدش هم واقعا هیچی. مثلا من هیچوقت بعد از ان سالها نتوانستم از قاصدکها جواب بگیرم. بعد از ان سالها منطقم نمیگذاشت منتظر بمانم پریِ رنگی و زیبایی زیر بالشم ابنبات هواپیمایی بگذارد! آه که چقدر از این منطقِ وبالِ گردن بیزارم. بعد از ان سالها هرگز مجوزِ جیغ زدن در تونل را نداشتم و هیچوقت ان بادِ مهربانی که به صورتم میزد را ندیدم. خب معلوم است که هرچیزی که ارزنده بود به بودن برای بچگی بود. اینجا چه دارد که بگویم"نه فقط سالهای بچگی نبود"؟! اینجا انقدر همهچیز کسلکننده است که گمان نکنم حتی ابنباتِ هواپیمایی و جیغ زدن در تونل هم به زندگی گرهات بزند! اینجا اخرین گرهی زندگی به بندِ کفش است و نهایتا به روسریِ پیرزنِ همسایه. اما از انجا که عهد کردهام دست از اغراق کردن بردارم باید بگویم هنوز چیزی مثلِ بلیطِ طهران_مشهد، نشستن در کافه و خواندنِ نوشتههای روی دیوار، خریدنِ دفترنقاشی برای بچهها، و شنیدنِ اینکه وقتی میخندم زیبا میشوم از دهانِ دخترک، من را به زندگی گره میزند. گره، ای تقریبا نزدیکِ گرهی اجابتِ قاصدک و امدنِ پریِ رنگی و زیبا.
۱۵ مهر ۱۴۰۵