صد و نُه.
انگار یک ماه بیشتر است که هر روز صبح چشم باز میکنم و میبینم هنوز همین‌جا مانده‌ام. هنوز همان شرایط. هنوز همان خستگیِ رخنه کرده در وجودم که با هیچ‌چیز به جز رفتن در نمیرود. کاش میشد از این شهر بروم. هرجا که شد. مقصد تفاوتی ندارد، مهم رفتن است، رفتن و هرگز باز نگشتن. من از ماندن در اینجا خسته‌ام. خسته و بی‌چاره.
صد و دَه.
هرچه فکر میکنم نمیتوانم بفهمم اگر او بود چه میشد؟ و چه نمیشد؟ گاهی فکر میکنم تمام عمرم را صرفِ منتظر ماندن کرده‌ام. منتظرِ رفتن، بزرگ شدن، تمام شدنِ روزهای سخت، رسیدنِ روزهایی که بتوانم در انها خودم باشم. و حالا از خودم میپرسم اگر تمام این انتظارها تمام شوند، من بلدم زندگی کنم؟ اصلا میدانم با ازادی‌ام چه کنم؟ مثلا دلم میخواهد یک روز خانه‌ای داشته باشم که در ان هیچ‌کس مجبور نباشد خودش را توضیح بدهد. پنجره‌ای رو به خیابان، چند کتابِ نیمه‌خوانده، رنگ و کاغذ و بوی غذا و کیکِ سیب و دارچین و بوی خفیفی که از ته گرفتنِ غذایم خبر میدهد! صبح‌هایی که وقتی چشم باز میکنم اولین فکرم این نباشد که وای، چه بد، هنوز اینجا مانده‌ام. چمیدانم. لو چان مَوجود، جان كُلشي أحسن. آني متأكدة.
صد و یازده.
دیروز که از هفت‌تیر تا انقلاب را قِل خوردیم! هوا خیلی صاف بود. انقدر صاف که انگار همه‌چیز غیرعادی بود، هوای تمیز و بادِ ملایم و برجِ میلادِ کاملا پیدا! یحتمل اگر تا اخر عمرم در خیابان‌ها پرسه میزدم و به قولِ فاطمه قِل میخوردم، ادمِ شادتری بودم! همیشه هوا صاف بود و میتوانستم شکلِ ابری که شبیه به زنی بچه به بغل است را تشخیص دهم! یا ابرِ دو خیابان ان‌طرف‌تر که مثلِ تمساح است! یا حتی اگر با دیدن گربه‌ای که از یک قدمی‌ام رد شد اشک در چشم‌هایم جمع میشد هم میتوانستم ادمِ شادتری باشم. نیمدانم دقیقا چه‌چیزی من را به دخترکی شاد بدل میکند؟ هوای صاف؟ شکلِ ابرها؟ گربه‌های ترسناک؟ نمیدانم.
۱۴ ابان ۱۴۰۵
