سلام پسرکم. من این روزها امید دارم که زخمهایم ردِ کمی بهجا بگذارند و رنجهایم واگیردار نباشند، انوقت فقط مادرِ توام. فارغ از رنج و زخم و غم و ترس و نگرانی. فقط مادرِ تو. بیانکه قرار باشد تمام انرژیام صرفِ محافظت از تو در برابر رنجهایمهایم شود. مثلا تمامِ انرژیِ مادرانهام را صرفِ دویدن دنبالِ تو میکنم، یا صرفِ شمردنِ قایم باشک. شاید یک روز تو از همان اولِ صبح تصمیم بگیری که تمامِ خانه را به میدانِ مسابقه تبدیل کنی! من هم با موهای اشفته و یک فنجان چایِ نیمهخورده، دنبالت راه میافتم و وانمود میکنم که نمیتوانم پیدایت کنم، صدایت میزنم و تو از پشتِ مبل خندهات را قورت میدهی. بعد هم خودم را به ان راه میزنم که انگار نه انگار صدای خندهات را شنیدهام. چمیدانم، شاید حتی گاهی اجازه بدهم برنده شوی. البته نه همیشه، خب باید از همین حالا بدانی که مادرت در بعضی رقابتها اصلا اهلِ کوتاه امدن و اینجور چیزها نیست! کاش انقدر فرصت داشته باشیم که از چیزهای کوچک خاطره بسازیم و عوضِ همهی این سالهای دوام اوردن، زندگی کنیم. از بستنیهایی که قبل از رسیدن به خانه اب شدند، از قصههایی که وسطشان خوابت میبَرد و از سوالهایی که جوابشان را نمیدانیم و با هم به دنبالش میرویم. مثلا تو از من چیزهای زیادی بخواهی، حتی چیزهایی که به نظر بیاهمیت میایند. مثلا بخواهی برای هزارمینبار همان قصهی فیلی که خرطومش رو دوست نداشت را بخوانم! یا یک بارِ دیگر برایت توضیح بدهم چرا ماه شبها دنبالت میکند! شاید سراخر فهمیدیم که خرطومِ فیل کلی حُسن دارد! و برای ماهی که تعقیبمان میکند دست تکان دادیم.
پ.ن: این جهانِ خاکستری اگر اسمانش ابی شود گمانم این نامه شکل بگیرد.
۲۴ ابان ۱۴۰۵