سلام جانِ دلم. امروز که پسرک تمامِ خانه را دنبالم میدوید به تو فکر کردم. دیروز که یاسین سرش را از لای در اورد داخل و بلند گفت "سلام ما اومدیم" و بعد دوید و رفت هم به تو فکر کردم. انگار همیشه گوشهای از ذهنم نشستهای و با دیدنِ هر پسربچهای شروع به دویدن میکنی. صدای دویدنت را دوست دارم. صدای خندیدن و صدای حرف زدنی مثلِ"سلام ما اومدیم"! صدای شمردنِ قایم باشک، صدای درِ گوشی حرف زدنِ نامفهوم. پسرکم. من گمان میکنم حتی صدای گریههای نوزادیات را هم دوست میدارم. اصلا در نظر میگیریم من به مادریِ تو رسیدهام و با تضمینِ یک جهانِ کمرنج، تو هم فرزندِ منی. حالا میتوانی دور تا دورِ خانه را به دنبالِ من بدوی و سر اخر هر دو پخشِ زمین بشویم. یک زندگی خارقالعاده نه، امکانِ داشتن یک زندگیِ معمولی و امن. یک زندگیِ گاه پیچدرپیچ و گاه جینگیلی مستون! چمیدانم. پسرک بیشتر از باقیِ ادمها تو را پسِ ذهنش دارد! مثلا هربار که میگویم بیا با هم برویم بیرون، میگوید "وایسا بعدا با پسرِ خودت برو". خیلی خوشم میاید، هم حرفش را میگوید و هم بعدش میپرسد"هودی سبزه رو بپوشم یا قرمزه؟". گمانم نزدیکترین تجربهی من به مادریِ تو همین پسرک است که حالا دیگر به کلاسِ دوم رفته. تو نقطهی روشنِ خانهی اینده و پسرکِ کلاس دومی نقطهی روشنِ خانهی امروز است. دلم میخواهد کمتر از بیچارهگی و سختی و نگرانیِ مادرِ تو بودن بنویسم عزیزکم، مثلا دلم میخواهد فقط صدای دویدن نباشد، یک خانهی کوچکِ کوچکِ رنگی، یک من! که قرار است دنبالت بدود و حتی یک هودیِ سبز یا قرمز که هنوز معلوم نیست کدام را انتخاب میکنی!
۲۳ ابان ۱۴۰۵