صد و بیست و یک.
در ستایشِ تلاشهای به جایی نرسیده! تلاشهای بینتیجهای که انگار نه انگار زحمتش پشتمان را خمید و روحمان را زخمی کرد. در ستایشِ تلاشهای به هیچجا نرسیده، در ستایشِ حلوای تکهتکهی روضه. در ستایشِ دانشگاهِ دولقوزاباد با شهریهی خداتومن. در ستایشِ کیکِ وا رفته و تَرَک تَرَک. در ستایشِ رتبهی چهار رقمی. در ستایشِ کفشِ در گِل فرو رفته. در ستایشِ سکون، یکجا ماندن، درجا زدن، ایستادن و حداقل، خم نشدن، عقب نرفتن و پسرفت نکردن. در ستایشِ تلاشهای به هیچجا نرسیدهای که روحمان را به خیلی جاها رساندند!
صد و بیست و دو.
علی در جوابِ ویدیومسیجی که طاهره برایش فرستاد نوشت "سلام بر خواهران". چه دخترکِ خوشبختی! با اینکه حلوای امشبم تکهتکه شد و اصلا کِش هم نیامد، با اینکه صبح هم پخشِ زمین شدم و با اینکه ظهر هم دستم را با چاقو بُریدم، چه خوشبختم که علی برای من و طاهره نوشت "سلام بر خواهران".
سلام لاختی و صدیقتی، وجودچ بحياتی يخلّينی احس بالسعادة.
صد و بیست و سه.
درستترین راه جایی وسطِ ان اهنگِ بمرانی مانده است که میگوید" گذشتن و رفتنِ پیوسته" بهترین راه همین است. گذشتن و رفتنِ پیوسته. به کجا؟ مگر اهمیتی دارد؟ از انجا به انیکی جا و از انیکی جا به انیکی و همینجور تا پیدا کردنِ مفهومِ "خانه"! پیدا میشود؟ مثلا تا چهل سالگیام به خانه رسیدم؟ یا تا میانهی دههی سومِ زندگیام؟ اصلا هیچکدام، دیگر تا پنجاه سالگی که فهمیدهام خانه کجاست؟ نه؟ پنجاه ساله شده باشم و هنوز به دنبالِ مفهومِ بنیادیترین خواستهی ادمی بگردم؟ وای بلا به دور! کاش همین سالها پیدایش کنم، قبل از دههی سوم و چهارم و پنجمِ زندگیام.
۱۹ ابان ۱۴۰۵