بعد از سطل سطل گریه کردن نشستم و سر به مُهر دیدم. بهترین فیلمِ کودکی و نوجوانی و حالم. آه که چه شکست وقیحانهای، احتمالا یک وقتی از همین وقتها باید بروم و مثل صبا در نمازخانهی فرودگاه نمازِ صبح بخوانم و در نمازخونهی سینما نمازِ قضای ظهرم را! خدایا به دادم برس. دیگر کاری از دستِ خودم برنمیاید. دلم بسیار بسیار برای چادرهای گلریزِ نمازخانهی مدرسه تنگ شده است، برای چادرِ گل بنفشِ روی چوب لباسیِ نمازخانهی کتابخانه هم. سر به مُهر فقط باید از خدا بخواهم کمکم کند. مثلِ همیشه. من نمیدانم چند بارِ دیگر باید بنشینم و سر به مُهر ببینم تا بالاخره یکبار، فقط یکبار، از جا بلند شوم و چیزی از این دنیا سر جایش برگشته باشد؟ دقیقا چند بارِ دیگر باید بگویم خدایا به دادم برس تا دستی از جایی بیرون بیاید و این حجمِ بینامونشانِ ترس را از روی سینهام بردارد؟. ببخشید اما مگر اصلا قرار بود ادم اینقدر زود به جایی برسد که دیگر از خودش کاری ساخته نباشد؟ مگر قرار بود اینهمه چیز را پیش از انکه فرصتِ زندگی کردنشان را پیدا کنم از دست بدهم؟ این چه مسخرهبازیای است که حتی دلم برای درماندگیهای قدیمیام هم تنگ شده؟ نهایتِ غصهام چیزی بود که گوشه، ی نمازخانه به گریه وادارم میکرد، برای زنگِ نماز و برای ان چادرهای گلریزی که بوی پارچه و کمد میدادند تنگ شده، برای ان چند دقیقهای که میشد از شلوغیِ دنیا کناره گرفت و خیال کرد اگر رو به قبله بایستی، دستِکم جهتت را گم نمیکنی. اولینباری که صبا را دیدم کلاسِ چهارم رابطهام با خدا شکراب بود و بعدش سر به مُهر و برای خودش گله کردم. حالا رابطهام شکراب نیست، اما ممکن است بشود. کاش صبای سر به مُهر بودم و سکانس پایانیِ فیلمم قامت بستن با چادری گلریز بود.
پ.ن: سر به مُهر _ هادی مقدمدوست
۲۹ مهر ۱۴۰۵