سلام. باید منظمتر بشوم. اینهمه بینظمی دارد دیوانهام میکند. دیروز دلم میخواست به جای کفترِ روی فرشِ حرم میبودم. اینهمه زندگیِ ادمیزادیِ بیسر و ته به چه درد میخورَد؟ اگر جای کبوتر بودم به حتم تا همیشه روی فرشِ حرم مینشستم و به نمازهای پیرزنان و دویدنِ بچهها چشم میدوختم. آه که چه زندگیِ ادمیزادیِ پیچ در پیچ و غیرقابلِ پیشبینیای! کبوتر درگیرِ مسئلههای پیچیده نیست، هست؟ گمانم صبح میشود و او فقط کبوتر است. نه گذشتهای که مُدام از گوشه و کنارِ ذهنش بیرون بزند و نه ایندهای که بنشیند و هزار بار از نو بسازدش. پرواز میکند، دانهای پیدا میکند و برمیگردد روی همان فرش و اگر پسربچهای دنبالش دوید، کمی انطرفتر دوباره مینشیند. نمیدانم کِی قرار است دست از این خواستههای عجیب و غریبِ کاش کبوتر بودم و کاش کاشیِ کفِ حوض! دست بردارم. نمیدانم چه چیزِ کاشیِ حوض بودن من را به خود جذب میکند، یحتمل اگر کاشیِ حوض هم بودم میامدم میگفتم "از این زندگیِ ساکنِ کاشیوار متنفرم، از اینکه هرروز صورتِ ادمها و برگها را ببینم و دعوای احمقانهی گربه و ماهیگُلی را!" یک چیزی در تنظیماتِ من خراب است، یک پیچی گمشده و شاید یک مُهره زنگ زده که من اینطور به در و دیوار میکوبم که ثابت کنم هرچیزی بودن بهتر از اشرفِ مخلوقات بودن است! شما چه فکر میکنید؟ شما با این زندگیِ ادمیزادیِ غیرقابلِ پیشبینی در صلح هستید؟. کاش حداقل در این زندگیِ ادمیزادی، جای دخترکی بودم که صبح با شادی چشمانش را باز میکند و به خورشیدِ گرم و عذاباور و بیملاحظه سلام میکند و با ذوق تخممرغِ صبحانهاش را در پشقاب میکشد و بعد از هر قُلُپِ چایی، لبخندی بزرگ روی لب مینشاند. اما گمان میکنم حتی ان دخترک هم روزی که نمیداند چه تصمیمی بگیرد ارزو میکند جای ماهی و برف و کبوتر و کاشیِ کفِ حوض باشد. چمیدانم.
۱۲ مهر ۱۴۰۵