صد و هجده.
زخمها هم مثلِ برف زیرِ افتاب ناپدید میشوند؟ یا که مانندِ رنگِ تازهی نیمکتِ پارک، زیرِ باران شُسته؟ کاش زخم هم چیزی شبیه به برف یا نیمکتِ تازه رنگشده بود. اصلا هیچکدام هم نه، دستِ کم شباهتی به زخمهای روی پوست داشت. پسرک که شیرخور بود موقعِ شُستنِ شیشهشیرش، شیشهشیر در دستم هزار تکه شد، یک تکهی بزرگش در دستم فرو رفت، تمامِ مسیرِ خانه تا درمانگاه را از درد گریه میکردم، تمامِ زمانی که دکتر بخیه میزد را هم. اما حالا تقریبا هیچدرد و هیچ تصویری از ان زخم نمانده. کاش زخمهای روحِ ناز و پارهپارهام هم از بین میرفتند.
صد و نوزده.
اردِ حلوای روضه را با گریه تَفت میدهم. اینبار خبری از گولههای کوچکِ اشک که چیلیک و چیلیک روی گونهام بغلتند نیست! سطل سطل اشک میریزم. هق هق گریه میکنم. به پیامکِ بهدردنخورِ روی گوشی هم نگاه میکنم که به من پوزخند میزند که ببین نمیتوانی بروی، حالا گریه کن. چه تصویرِ بیرحمانهای. یک پیامکِ کوتاه روی صفحهی گوشی که یحتمل برای فرستنده فقط اعلام نتیجه است برای من چیزی شبیه به عقب افتادنِ یک زندگی است. زندگیای که فکر میکردم هرگز از ان عقب نخواهم افتاد.
صد و بیست.
چطور چیزی را که زمانی تمامِ جهانمان بوده، از دست بدهیم، بیانکه خودمان هم همراهش از دست برویم؟ چطور به صبحهایی برگردیم که قرار بود معنای دیگری داشته باشند؟ چطور از کنارِ چیزهایی بگذریم که روزی سادهترین بهانهمان برای خوشحال بودن بودند و حالا حتی نگاه کردن به انها هم چیزی را درونمان تکان میدهد؟. یعنی میشود هم به انچه از دست رفته وفادار ماند و هم به زندگیای که هنوز ادامه دارد؟.
۱۸ ابان ۱۴۰۵