نَود.
کاش جای پسرک بودم، دستکشِ اسپایدرمن داشتم و با ان زورم به همهچیز میرسید. طاهره خیلی روز پیش از پسرک ویدیویی فرستاد که دستکش اسپایدرمن خریده بود و با ان دری را باز میکرد، من اگر جای پسرک بودم با دستکشِ پُر زورم دری به روی زندگی باز میکردم، دری به روی رهایی و به روی خودم بودن. قدرتِ رسیدن فقط با این دستکشِ پُر زور به دست میاید، اگر دستکشِ اسپایدرمن داشتم این بار که دستم را دراز میکردم بعد از اینهمه دست دراز کردن و به هیچچیز نرسیدن، واقعا به چیزی میرسیدم.
نود و یک.
من هنوز نمیدانم ازادی از کجا شروع میشود، مثلا از روزی که دیگر برای خواستنِ چیزی اینهمه به خودم توضیح ندهم؟ نمیدانم چرا هر بار که به سمتش میروم، چیزی در من میگوید هنوز نه، هنوز زود است، هنوز نمیشود، هنوز باید صبر کنی. من از صبر کردن خسته و بیزارم. از اینکه هرچیزی در زندگی باید اول از هزار راه بگذرد تا روزی شاید به من برسد. کاش ازادی چیزی بود که میشد ان را از جایی خرید، ان طور هم یحتمل پس اندازم به ان نمیرسید.
نود و دو.
سرِ ظهر، برای هزارمینبار علی مصفا در کافه نشسته بود و میگفت "رها کن بره رئیس" و من برای هزارمینبار به خودم گفتم وای دختر! چه جملهی شاهکاری، هم سبک است، هم خونسرد، هم از ان جملههایی است که ادم دوست دارد در یک لحظهی خاصِ زندگیاش بتواند بگوید و بعد دیگر مجبور نباشد توضیح بدهد. کاش علی مصفا بودم، مینشستم روی صندلی کافه و میگفتم "رها کن بره رئیس"، بعد هم طوری که انگار رها کردهام که برود، بیمهابا موهای دو گیس شدهام را باز میکردم و سُرمهی زنده نگهدارِ چشمانم! را پاک میکردم و تا کجا ها میدویدم، واقعا رها کنم که برود؟ ببخشید دقیقا چطور؟
۲۵ شهریور ۱۴۰۵