سلام. درختِ لاجانی که همیشه با اولین باد تکان میخورد امروز بالاخره وسطِ خیابان افتاد، با دومین هوهوی خشنِ باد و شُرشُرِ باران. شکست، امدند بردنش و تمام شد. دیگر با هیچ بادی تکان نخواهد خورد. امشب از ان باران دُرُشتها میامد، از همانها که گفتم دیگر با قدم زدن زیرش یادِ ادمهای رفته نمیافتم! اما از انجا که امروز هم راستهی سدرضی را در باران پیاده امدم و همیشه هم ادمِ بدقولی در فراموش کردنِ ادمها هستم، باز همان آش بود و همان کاسه، جای طاهره خالی. اگر میگفتم یادِ فلانی افتادهام از ان نگاههایی که همهچیز دستم بیاید حوالهام میکرد. آه که چه پایانِ سختی برای پنجمین رختِ کنار خیابان! بینِ خودمان بماند اما گمانم سرانجامِ من هم چیزی شبیه به سرانجامِ این درخت باشد، سالها مسالمتامیز با بادها تکان خوردن و سرانجام با دومین هوی باد، شکستن. ساعتها قبل از افتادنِ درخت، فکر کردم شاید تمامِ "دیگر خیلی دیر است"های در سَرَم را دور بریزم و در اغوش بگیرمش، شاید هم از اینکه این روزها هیچ رمقی ندارم برایش بگویم، شاید طلبِ کمک کنم،همان کمکهایی که تا به امروز از همه طلب میکنم. اما حقیقت این است که دیگر خیلی دیر است. انقدر دیر که بعید نیست درختی که با طوفانِ بعدی خواهد شکست، جایش را با من عوض کند! بیچاره درختِ پنجمِ کنارِ خیابان، شاید برای او هنوز خیلی دیر نشده بود! اگر میتوانست" دیگر خیلی دیر است"ها را از سَرَش دور بریزد چه؟. البته نمیدانم، درخت هم از این دَنگ و فَنگها دارد؟
پ.ن: شما اگر میتوانید "دیگر خیلی دیر شده است"ها را دور بریزید، به خاکستریِ درونتان غلبه کنید. که نکند دیرتر از این هم بشود؟!
۱۶ مهر۱۴۰۵