روی جلدِ یکی از کتابهای خاک گرفته‌ام نوشته "درد که کسی را نمیکُشد"!. هرچه میگویید قبول. درد کسی را نمیکُشد، اما ادم را از انچه قبل از درد بوده، دور میکند، از چیزهایی که دوست داشته، از ارزوهایی که یک روزی برای‌شان اسم و رسم و حتی تاریخ تعیین کرده بوده. باشد. درد کسی را نمیکُشد. اما انقدر از ادم کم میکند که دیگر نمیدانی با انچه از تو باقی مانده چه کنی. میمانی به کتابهای خاک‌گرفته نگاه میکنی و به جمله‌ای که روی جلدشان نوشته، با خودت فکر میکنی نویسنده از کدام درد حرف میزده که این‌قدر مطمئن بوده؟ اینهمه اطمینان که درد کسی را نمیکُشد؟ چه چیزها. چمیدانم شاید حق با او باشد. درد ادم را نمیکُشد اما اشک را دمِ مَشک‌ت میگذارد. ادم را نمیکُشد، نفس میکشی، راه می‌روی، جواب سلام میدهی، میخندی، اما یک‌جایی میانِ تمام اینِ کارها، چیزی از تو میماند که هیچ‌کس نمیفهمد کجا و چه وقت گم شد. درد جدی جدی کسی را نمیکُشد. اما ادم را نازک نارنجی میکند. ان تکه‌ی گمشده انگار که هیچوقت نبوده، اجازه‌ای برای گفتنِ اینکه چیزی از دست رفته صادر نمیشود. خب مگر چه اتفاقی افتاده؟ مگر کسی مرده؟ مگر اتفاقِ تازه‌ای رخ داده؟ مگر درد کسی را کُشته؟! درد که کسی را نمیکُشد. فقط ادم را با خودش غریبه میکند. دیروز بغضِ مسخره‌ام را با دیدنِ ادمها قورت دادم. تمام درد را برای بیست و چهار ساعت اتی ذخیره کردم و بغض را خفه کردم و با خودم فکر کردم، واقعا درود بر اشک‌هایی که بی‌واسطه روی صفحاتِ البوم و عکس‌ها میچکیدند.
پ.ن: درد که کسی را نمیکُشد_جاناتان فرنزن
۱ ابان ۱۴۰۵
