صد و شش.
کتابهای کتابخانهام، دفترِ طراحیام، روزهای خوشم، میدانند من هنوز اینجا نفس میکشم؟. یا مثلِ دوستِ پیشدبستانیام فراموشم کردهاند؟! هر چند وقت یکبار بیمقدمه یادِ تمامِ ادمهای از دست رفتهی تمامِ زندگیام میافتم و کدام یکیشان بیمقدمه به یادِ من؟ من در حافظهی جهانِ کوچکی که زمانی در ان زندگی میکردم هنوز جایی دارم؟
صد و هفت.
دوباره به یادم امد شهریورِ سالِ پیش نوشته بودم "تصویرِ مردی شکسته، اما جوان. مدتی زانو در بر گرفت و گریست. زنی بر سر زنان تا پشتِ درِ اتاق رفت. مادرم گریان، تا پنهان شدنِ صورتِ او زیر ملافهی سفید رنگ، همراهش رفت. از ان پس در روزهای افتابی، در طوفان و در سپیدهدم جای او خالی است." چه تصویرِ عجیبی برای روزهای کودکی. چه تصویرِ دردناکی برای روزهای نوجوانی. چه تصویرِ دیوانهکنندهای برای این روزها.
صد و هشت.
امروز زیرِ تابلوهای دوراهیِ قائممقام فراهانی و انیکی خیابان که اسمش را یادم نمیاید! به کبوترها نگاه میکردم، به رفت و امدشان، به اینکه چطور بیانکه نگرانِ مقصد باشند از این طرفِ خیابان به ان طرف میروند. فکر کردم چقدر خوب است که لازم نیست بدانند کجا هستند تا احساس کنند به جایی تعلق دارند! بعد یادم افتاد من حتی گاهی در خانهی خودمان هم نمیدانم کجا ایستادهام. انگار سالهاست در حالِ عبورم، از روزهایی به روزهای دیگر، از ادمی به ادمی دیگر، از خیابانی به خیابانی دیگر که اسمش را هم به خاطر نمیسپارم! چه وحشتناک! کاش کبوتر بودم و از این طرف به ان طرفِ خیابان پرسه میزدم، سوادِ خواندنِ تابلوی راهنمای خیابان را هم نداشتم که به تلاش برای به یاداوردنِ اسمِ خیابان بیانجامد.
۱۳ ابان ۱۴۰۵