
صبح که کمکم صداها قطع شد خوابم برد، سه ساعت بعدش بیدار شدم برای گره زدنِ خودم به باقیمانده زندگی بروم کفش بخرم، خیابانها انگار که با پارچههای ابی اذینبندی شدهاند، کلانتریِ کنار میدان تقریبا با خاک یکی شده. خودم خوب میدانم قرار بود دیگر از جنگ ننویسم، اما حالا همهچیز بر محورِ جنگ است. امروز هم روزِ بیست و دوم این جنگِ کذاییِ دوباره است. این جنگ خیلی دارد طول میکشد. از ظهر سه جا رفتهایم عیددیدنی، بقیه نیستند، وگرنه حتما پیش انها هم میرفتیم، هرجا رفتیم صدا میامد، خیابان هم میامد، فقط خانه عموحاجی صدا نمیامد، ولی میلرزید. خیلی از دست طاهرهاینها عصبانیام که نیستند، اگر بودند میرفتم خانهشان تا صور اسرافیل گریه میکردم. اما حالا برای اینکه هیچکس نیست و صدا میاید و همهچیز دارد بدتر میشود و چه و چه و چه گریه میکنم. صدای تق تق پاشنهی کوتاهِ کفشم روی موزایکهای پارکینگ، هم دیوانهام میکند و هم خیلی کیف میدهد! پسرک هم همین نظر را دارد، نزدیکترین تجربهی من به رویای مامان بودن همین است؟ یک پسرک کلاس اولی که فاصلهسنی انقدر زیادی ندارد که جای مادرش باشم، اما گمانم رفتارم را با پسرک برای فرزند فرضیِ ایندهام، اَلَک میکنم! که البته یحتمل فرزندِ فرضیِ ایندهام هم جزو تلفات این جنگ باشد. صداها متغیر و دور و نزدیک میشوند اما قطع؟ نه. رسانهها هرروز مطالبی با منظور اینکه "همهچیز برای یک جنگِ طولانی اماده است" منتشر میکنند، اما کسی نمیپرسد "همهچیز" دقیقا چیست؟ چرا کسی نمیپرسد "همهکس" برای جنگ طولانی امادهاند؟ ما چه؟ ما کجای این داستان ایستادهایم؟
۱ فروردین ۱۴۰۵
- ۱۰۳