
صدای من را از سومین روز جنگِ کذاییِ دوباره میشنوید. ساعاتی پیش با لرزشِ شدید خانه از خواب پریدم، چیزی مهیبتر از دیشب. گمانم دیگر روز و شب زیاد تفاوتی ندارند، اخرهای شب، یا اولهای صبح، نمیدانم، تا امدم بخوابم دوباره یک صدای مهیبی امد و بعدش با فاصلهی سه دقیقه صدای امبولانس. قبلترش سرِ شب هم که گوشت را از فریزر اوردم بیرون که یخش وا برود تا ماماناینها برسند، خانه لرزید. بعد کلی بو امد، بعد کلی دود امد، بعدش دوباره خانه لرزید. وسایلم را جمع کردم، کولهام را برداشتم و مثل یک احمقِ به تماممعنا رفتم لب پنجره و ادمها را نگاه کردم، بعدش یک صدای دورتر امد. ولی بعدترش هیچچیز نشد. یعنی نمُردم. چند دقیقه بعدش فهمیدم این دودها از سمتِ کتابفروشیای میامد که اولین کتابهای عمرم را از ان خریدم. بچهتر که بودیم سر و تهمان را میزدند با طاهره و هلیا انجا بودیم، ولی دیشب موج گرفت و انجا تقریبا ویران شد. دیشب و صبح و اخرشب، هیچکدام موج به صورتِ فیزیکی من را نگرفت ولی من هم تقریبا ویران شدم. امروز فاطمه گفت "داشتم فکر میکرد حتی حال ندارم ابوحمزه کوش بدم گریه کنم یهو فکر کردم دلم برای خدای عزیز عزیز عزیزمهات تنگ شده" نمیدانم خدای عزیزِ عزیزِ عزیزم کجاست؟ اما من دلم میخواهد هینجا باشد، چندی پیش که صدای انفجارِ خیلی دوری امد، سریع دست به دامنِ خدای عزیزم شدم، این روزها بیشتر از همیشه دست به دامنِ خدای عزیزم میشوم. ایکاش خدای عزیزِ عزیزِ عزیزم جایی همین دور و بَر باشد. اگر اینطور باشد گمانم کمتر ویران بشویم. البته که حالا کاملا ویران نیستیم، تقریبا ویرانیم.
۱۱ اسفند ۱۴۰۴
ـ ۱۲۲