صد و سه.
میدانی چقدر طول کشید تا این جمله از دهانم بیرون بیاید؟ نه، معلوم است که نمیدانی. هیچ‌کس نمیداند برای گفتنِ بعضی جمله‌ها، چند بار در ذهنم انها را میگویم و چند بار پس میگیرمشان، چند بار شکل‌شان را عوض می‌کنم و سر اخر با هزار ترس و تردید، فقط یک‌بار بلند به زبان میاورم و در لحظه پشیمان میشوم. اما این‌بار نه، این‌بار نمیخواهم پشیمان باشم، میخواهم جمله را بگویم و بایستم و بر چشمانت زُل بزنم و ببینم چه حسی درشان نهفته است. انزجار؟ خوشحالی؟ خشم؟ نه. هیچکدام، نیست. من مطمئنم در چشمانت فقط "هیچ" است. مثلِ همیشه. خب اشکالی هم ندارد، عادت کرده‌ام.
صد و چهار.
امروز دلم میخواست صبح که بیدار شدم، ببینم هیچ‌کس از من چیزی نمیخواهد. تقریبا هرروز خواسته‌ام این است! نه توضیحی، نه تصمیمی، نه جوابی و نه حتی اینکه بدانم قرار است امروز چه کار کنم. فقط بیدار شوم، پرده را کنار بزنم و برای چند دقیقه مطمئن نباشم قرار است کجا بروم و چه کسی قرار است باشم. یک زندگیِ بی‌سؤال بی‌نظیر به نظر میاید. زندگی‌ای که لازم نباشد هر صبح، قبل از اینکه از تخت بیرون بیایم، خودم را برایش توضیح بدهم.
صد و پنج.
"خوبم" که دروغ است! "خوب نیستم" هم دیگر زیاده‌روی است. تقریبا یک‌جور خستگی که نمیشود با خواب از بینش برد، یک جور دلتنگی که نمیدانم دقیقا برای چیست و یک عالمه حرف که ان‌قدر در سرم چرخیده‌اند که دیگر نمیدانم کدامشان را باید اول به زبان بیاورم. شاید اگر روزی چشمانم را باز کنم و برای اولین‌بار احساس کنم زندگی‌ام، هرچند کوچک، هرچند ناقص، کمی شبیه چیزی شده که خودم انتخابش کرده‌ام، بتوانم "خوبم" را بر زبان اورم و دیگر دروغ نباشد. فعلا همین را میخواهم.
۴ مهر ۱۴۰۵
