سلام عزیزدلم. این روزها در تمامِ صحنهها حضور داری، میتوانستی روبهرویم نشسته باشی و بستنیِ وانیلی بزرگ سفارش داده باشی. اگر اینجا نداشت میرویم دورِ میدان سپاه و بستنیِ سه اسکوپه میخوریم! میتوانیم بینِ مغازههای انقلاب هم چرخ بزنیم و یکی از کتابهای پانچلو را بخریم، مثلا تو سواد داری؟ نمیدانم. این کتابفروشیِ برِ چهارراه هم خیلی بامزه است، از ان هم دو سه ورق برچسب بخریم؟ یکی را روی دفترت بچسبانی و یکی را روی دستِ من و یکی را هم جایی بچسبانی که بعدتر پیداکردنش دردسر شود! من که از نامههای رنجِ واگیردار و وظیفهی خطیرِ مادری و نگرانیهای زودتر از موعد خسته شدم. تو چطور؟. بنظرم فعلا همینطور در شهر بچرخیم و قِل بخوریم خیلی بهتر است. بعدش برویم یک جایی برِ خیابان بنشینیم که ادمها از جلوی چشممان رد شوند. من هم برایت از ادمهایی که میبینیم داستان میسازم و تو هر چند دقیقه یکبار وسط حرفم میپری و میگویی مامان، از کجا معلوم؟! بعد من میگویم خب معلوم نیست دیگر، مگر قرار است همهچیز را بدانیم؟ اصلا چه اصراری داریم که بدانیم؟ بعضی چیزها را باید همینطوری، با کمی خیال و چاشنیِ اغراق، برای خودمان تعریف کنیم، من که خیلی خوشم میاید. راستی، امروز قرار نیست دربارهی اینده حرف بزنیم. دربارهی اینکه من چهجور مادری خواهم بود و حتی دربارهی اینکه قرار است کجا زندگی کنیم و مثلا تو بزرگ میشوی چه کاره میشوی و چه و چه و چه. امروز فقط قرار است حواسمان به شهر باشد، به درختهایی که از لابهلای ساختمانها سرک میکشند، به ویترینهایی که هیچوقت چیزی از انها نمیخریم و به ادمهایی که شاید دیگر هرگز نبینیمشان. به هرچیزِ ساده و غیرِ پیچیدهای.
۲۶ ابان ۱۴۰۵