امروز دوباره از کنارِ همان مغازهای رد شدم که روی جلدِ کتابِ پشتِ ویترینش نوشته بود "بدن فراموش نمیکند". بله. بدن فراموش نمیکند، یاد در استخوان میمانَد، ترس جایی میانِ ماهیچههای بیقرارِ قلب خانه میکند و همهچیز به هم میپیچد. مغز و قلب به هم و من و من به هم! بدن فراموش نمیکند. شاید حق هم دارد، شاید تمامِ این سالها وقتی من سعی میکردم از کنارِ چیزها ارام و بیصدا بگذرم، او تنها میماند، که شاهد بود، که به خاطر میسپرد، که نمیگذاشت هیچچیز بدونِ نام و نشان از من عبور کند. فقط کاش میدانست که دیگر لازم نیست همهچیز را به من یاداوری کند. کاش میدانست که من هم انجا بودهام. من هم به یاد دارم. فقط نمیخواهم به درگیریِ خودم با خودم چشم بدوزم! بدن فراموش نمیکند اما درِ گوشی بگویم من میخواهم فراموش کنم، اما مانع میشود. ما به توافق نرسیدهایم! انگار هربار که به خیالِ خودم از چیزی عبور میکنم، تکهای از من همانجا جا میماند و این شاهدِ سمج، حاضر نیست بدونِ ان تکه به راهش ادامه بدهد! نمیدانم حق با کداممان است. من که میخواهم زندگی کنم یا او که نمیگذارد زندگی کردن را با ندیدن اشتباه بگیرم؟ چمیدانم شاید روزی بتوانیم با هم کنار بیاییم، شاید روزی بگویم تو لازم نیست چیزی را برایم نگه داری من قرار نیست خودم را انکار کنم، فقط میخواهم دیگر مجبور نباشم همهچیز را دوباره احساس کنم. میخواهم خاطرهها در گذشته بمانند، نه چون وجود نداشتند نه چون اهمیت نمیدهم، فقط چون گمان میکنم حق دارم در زمانِ حال زندگی کنم.
اجالتا تا ان روز که تفاهمنامهمان را امضا کنیم، اگر دوباره از کنارِ ان مغازه گذشتم، امیدوارم دست کم بتوانم به نوشتهی پشتِ ویترین نگاه کنم و از خودم نپرسم چه چیزهایی هنوز در من ماندهاند. چمیدانم شاید از خودم پرسیدم حالا که همهی اینها را به یاد دارم، با باقیِ زندگیام دقیقا چه کنم؟.
پ.ن: کتابِ بدن فراموش نمیکند _ باسل وان در کولک
۲۸ مهر ۱۴۰۵