صد و دوازده.
امروز حوالیِ ساعت پنج و نیمِ عصر، چهارمین فُرمِ استخدامیِ این هفته‌ام هم رد شد. کمی قبل‌ترش هم فکر کردم شاید مکالمه‌ی بعد از روزِ اعلام تنایجِ کنکور را با علی از سر بگیریم و های‌های پشتِ تلفن گریه کنیم. تقریبا همه‌چیز هر روز چند درجه از روزِ قبل بدتر میشود و متاسفانه این‌بار دیگر اغراق نمیکنم. چمیدانم. مگه تو رو ببینمت که بشکُفه گُل از گُلم!. که این را اغراق میکنم چون با دیدنِ هرباره‌ات فقط کمی قلبم سنگین‌تر و بی‌پناه‌تر میشود. چمیدانم کاش رد شدن از همه‌چیز مانندِ رد شدن از فُرمِ استخدام و پُر کردنِ فُرمی دیگر، اسان بود.
صد و سیزده.
خیلی مُضحک است که این‌قدر به "بعدا" دل بسته‌ایم. به بعد از کنکور، بعد از اعلامِ نتایج، بعد از پیدا کردنِ کار، بعد از رفتن، بعد از جاگیر شدن، بعد از سر و سامان گرفتن. انگار همیشه قرار بوده یک روزی برسد که بالاخره بتوانیم نفس راحتی بکشیم و بگوییم خب، خب، خب بالاخره تمام شد. اما گمانم واقعیت این است که هیچ‌وقت تمام نمیشود. فقط اسمِ موانع تغییر میکند و ما هم هربار با همان خستگیِ قدیمی، از اول شروع میکنیم تا به "بعدا" برسیم. البته نمیدانم اینهمه جمع بستن‌م درست است یا نه، اما اگر که به امیدِ "بعدا"ها نیستید هم به من نگویید! بگذارید فکر کنم شریک جُرم دارم و همه با هم منتظرِ بعدا هستیم!
صد و چهارده.
با وجودِ اینهمه آه و ناله‌ی همیشگی و گِله از زمین و زمان، گمانم این ناهنجاری و نامیزانیِ زندگیِ شلخته‌ام را میپرستم! چمیدانم مثلا همین که صبح به صبح باید بشمارم که این چندمین روز است که دنبالِ کار میگردم و نمیشود یعنی هنوز زندگی در من جریان دارد؟! اینکه هنوز به ادمهای از دست رفته‌ی زندگی‌ام فکر میکنم؟! اینکه هنوز با اشتراکِ خرید از فست‌فودی خوشحال میشوم؟! اینکه هنوز قسطِ دومِ کلاسِ رانندگی‌ام مانده؟! یعنی هنوز زندگی در من جریان دارد، هرچند ناهنجار، نامیزان، بدفُرم و یک‌دنده!
۱۵ ابان ۱۴۰۵
