سلام. شیفتهی این بادِ نرم و نازکیام که مهمانِ موهای کوتاه و به هم ریختهام میشود! امروز که به انزجار از موهایی که دیگر دو گیس نمیشوند و کوتاهتر از همیشهاند رسیده بودم متوجه شدم. فهمیدم شیفتهی همین باد و موهای کوتاهم. امروز خواستم امیردیوونهی "وضعیتسفید" باشم، مثلِ دیروز و دیروزش و روزهای قبل! من همیشه شیفتهی دیوانه بودن بودهام، ان هم درست مثلِ امیر، اینکه در خیال هم جواب بگیرم، جوابِ سوالهای ممنوعهی این جهان را در جهانِ خیالم داشته باشم، اما ندارم. بارها و بارها و با صدای هرچه بلندتر هم بپرسم "رفتین؟" هیچ جوابی نمیاید. البته هیچ دلم نمیخواست جوابی که به گوشم میرسد "اره رفتیم" باشد! خب همان بهتر که امیردیوونه نیستم. گاهی فکر میکنم امیر دیوانهتر است یا من؟! انگار کنی با همه مسابقه گذاشتهام. چه کسی دیوانهتر از من است؟ چه کسی بازندهتر از من است؟ و چه سبقتِ رقتانگیزی. چه مضحک است که ادمی در شکست هم بخواهد رکوردی از خود به جا بگذارد! انگار اگر قرار است چیزی نصیبم نشود، دستکم میتوانم در نداشتنها از همه پیشی بگیرم. چه رقتبار. اگر مدالی که بر گردنم میاویزند از جنسِ هیچ باشد. بعد لابُد باید بلند شوم، لبخندی بزنم و برای تماشاگرانی که وجود ندارند دست تکان بدهم. چه نمایشِ باشکوهی! چه تماشاگرانِ بیرحمی! چه بازیگرِ ابلهی که هنوز نمیداند پرده مدتهاست افتاده و او همچنان دارد برای صندلیهای خالی تعظیم میکند. درِ گوشی بگویم، گاهی دلم میخواهد کسی از راه برسد و بگوید بس است، دیگر لازم نیست اینهمه تلاش کنی. نه لازم است دیوانهتر باشی، نه بدبختتر و نه حتی قویتر. میتوانی همینجا بنشینی، باد را به موهایت راه بدهی و برای چند دقیقه هم که شده، هیچچیزی نباشی. نه ادمی که قرار بود بشوی، نه ادمی که نشدی، نه ادمی که دیگران از تو ساختند. فقط ادمی با موهای کوتاه و بههمریخته باش که باد دوستش دارد.
۲٠ مهر ۱۴٠۵