روی جلدِ کتابِ جدیدی که عطیه هدیه داد نوشته "باختن از مرگ". خودم گفته بودم این کتاب را برایم بگیرد! اسمش دیوانهوار شبیه به من است، من هم از مرگ باختهام. انقدر دلم میگیرد وقتی میبینم چندین برابرِ سنگِ قبرهای دنیا، ادمهای باخته از مرگ نفس میکشند! ذهنم مُدام در صحنههای خندیدنِ ادمهای اینطور بازنده_بازنده به مرگ_گیر میکند، چطور هنوز هم میخندیم؟. گمانم ادمیزاد برخلاف تمامِ انچه دربارهمان میگویند، برای زنده ماندن ساخته نشده، برای ادامه دادن ساخته شده. مثلا صبح چشم باز میکنیم و یادمان رفته دیروز چقدر دلمان میخواست دیگر هیچ صبحی را نبینیم. من فکر میکنم ساختارِ ما خیلی پیچیده است، مثلا از تهِ یک سوگواری، دست دراز میکنیم و نمکدان را از روی میز برمیداریم.مثلا وسطِ تمامِ انچه از دست دادهایم ناگهان چیزی بامزه به نظرمان میرسد. چمیدانم شاید خندیدن همان تکهی کوچکی باشد که از مرگ نباختهایم. که مرگ هنوز نتوانسته از ما بگیرد. دخترک جوابِ احوالپرسیِ مسخرهام را با "خوبم" میدهد! من هم همین را برایش پس میفرستم. چه گفتوگوی مُضحکی! انگار نه انگار که هرکداممان دستِ کم یک گورستانِ کامل را با خودمان این طرف و انطرف میبریم! ما از مرگ باختهایم، عزیزی را به مرگ باختهایم و چمیدانم، شاید مرگ از خندههای گاه و بیگاهِ ما اعصابش به هم بریزد. چه خوب. حداقل هر چند وقت یکبار مرگ هم از ما ببازد. ما که برای همیشه از مرگ باختهایم. دخترک با اینکه دیروز بالای قبری گریه میکرد، امروز میخندیید! نه چون چیزی درست شده، نه چون بالاخره فهمیدهایم دنیا چطور کار میکند، نه حتی چون به فردا امیدواریم. دخترک میخندد، من هم، و همهی ادمهایی که از مرگ باختهاند یک جا خندهشان میگیرد. چون هنوز صدای خندهمان را داریم. چون هنوز میتوانیم چند ثانیه از خودمان بیرون بیاییم و به چیزی نگاه کنیم که هیچ ربطی به تمام شدنِ او ندارد. چون دنیا با تمامِ بیرحمیاش، گاهی انقدر بیهوا چیزی پیشِ پایمان میگذارد که نمیتوانیم جلوی خندهمان را بگیریم.
پ.ن: کتابِ باختن از مرگ _ کاستیکا براداتان
۵ ابان ۱۴۰۵