دنیای بچهها واقعا فوقالعاده است. حداقل تا زمانی که جنگ فقط در فیلمهایی که بابا میبیند جریان دارد و صدای موشک صدایی ماورایی و کارتونی است. خب اینکه ساقهی گلِ رُزِ سفیدی را در رنگی نارنجی میگذاری و با نارنجی شدنِ گلبرگها دنیا را تغییر میدهی محشر است. تجربهی خشم و ناراحتیِ همزمان فقط برای زمانی است که اولین کیکی که در عمرت درست کردهای تبدیل به اجُری سیاه رنگ شده. احساسِ سرافکندگی هم فقط ان زمان که جلوی تمامِ کلاس جوابِ تقسیمِ چکشی را اشتباه به دست اوردهای به سُراغت میاید. خبری از بزرگسالهایی که فکر میکنند همهچیزدان هستند نیست و همهی ادم بزرگها اصرار دارند همهی کارهایی که میکنی را ناز و جینگیلیمستون جلوه بدهند. گاهی هم خودت متوجه میشوی که بعضی کارها اصلا ناز و جینگیلیمستون نیستند. گمانم شکستنِ اسکوترِ برادرت یا گذاشتنِ مگس در شکلاتِ عمو کار درستی نباشد. سوزاندنِ لاستیکِ دوچرخهی پسرعمویت با ذرهبین هم ایدهی جالبی نیست اما گمان نکنم انقدرها هم اشکال داشته باشد. در هر حال، گمانم بدترین لحظه همان لحظهای است که هم خودت و هم ادم بزرگهایی که کارهایت را ناز و جینگیلیمستون میدانند، به این پی میبرید که این کار واقعا اشتباه است. و طبیعتا دست به کار میشوید تا اشتباهها را جبران کنید. وقتی روی مبل دراز کشیدهای و به صفحهی تلویزیون نگاه میکنی، اهنگی که اولِ زوتوپیا پخش میشود میگوید "هیچکس بدون اشتباه کردن، چیزی رو یاد نمیگیره". گمانم واقعا اشتباه کردن باشد که به ما چیزهای درست را گوشزد کند. مثلا اینکه، احتمالا اگر مامان نمیگفت اگر کسی مگس بخورد ممکن است مسموم بشود شکلات را از دستِ عمو نمیگرفتیم و هیچکداممان نمیتوانستیم به عموی مسموم شده بگوییم درد دلش بخاطر شکلاتی است که درش مگس جاساز کرده بودیم! خب هیچکس بدون اشتباه کردن چیزی را یاد نمیگیرد.
۱۸ تیر ۱۴۰۵
- ۴۲