سلام. اینکه اینهمه همهچیز به او گره میخورَد نشان از اوضاعِ جدیدی میدهد.اوضاعی که سالیان است تجربهاش را از یاد بردهام. دخترک صدای تکه تکه و غمالودم را وسطِ پادکستِ غمالودترش گذاشته. و من حالا فکر میکنم ادمیانی به جز من و او هستند که میدانند اخرین باری که دیدمش اصلاً فکر نمیکردم که اخرینبار باشد، حالا ادمیانی به جز من و او میدانند که اگر میدانستم اخرینبار است یک جورِ دیگر پیش میبردمش، شاید یک خداحافظیِ درست و درمان، در کل یحتمل اگر میدانستم اخرینبار است انطور پیش میرفت که حالا با خودم فکر نکنم ایکاش فلان روز جورِ دیگری رفتار کرده بودم، اصلا جورِ دیگر خداحافظی کرده بودم، جورِ دیگر کلمات را چیده بودم و انقدر ایکاش که اینهمه سال است در ذهنم میرود و میاید. حالا ادمیانی به جز من و او میدانند که بزرگ شدنِ من فهرستی از چیزهایی است که او از دست داده. و کودکیِ او تمامِ ان چیزی است که من از دست دادم، کودکیاش، میانسالی و پیریاش. حالا که همهچیز من را به بودِ او، که حالا "نبود"ی بزرگ و بد قواره است! گره میزند میخواهم فریادی چنان بلند بزنم که جبرانِ تمامِ جوانیِ ندیدهام به او برسد. فریادی چنان بلند که اسمان را بشکافد. حالا که ادمیانی به جز من و او میدانند"اخرینبار"، ان هم اخرینباری که نمیدانی اخرینبار است، اینطور فرساینده و طولانی میشود، میخواهم فریادم تمامِ خاطراتم را در اغوش بگیرد. من نمیدانستم سوگ اینهمه بدقواره است. هیچوقت فکرش را هم نمیکردم اینقدر طولانی و فرساینده باشد. حالا که ادمیانی به جز من و او میدانند، دیگر اِبایی از اینکه با این سوگِ بدقواره و بزرگ در خیابان قدم میزنم ندارم.
۱۰ مهر ۱۴۰۵