اینم از آخرین امتحان
داستان ما دیگه تمومه
سه سال زیستم در مدرسه دبیرستانم تمام شد
اخرین نگاه را با بغض به سر در و ساختمان مدرسه انداختم
تمام لحضات تلخ و شیرین تمام شد
دیگر جایی را ندارم که هر روز هشت ساعت مسکن درد هایم باشد
فکر میکردم بعد از پایان امتحانات احساس خوشحالی میکنم اما نه
غم داشت دلم از لحضه ای که اخرین سوال را جواب دادم
نگاهم را سرتاسر سالن بزرگ امتحانات مدرسه که شاهد خیلی چیز ها بوده میکشم
«شاهد خوشحالی و پایکوبی جشن ها ، شاهد همخوانی سرود ها و..
اخرین چشنی که در مدرسه داشتیم را به یاد دارم بعد از امتحانات نوبت اول برگزار شد
هنوز شادی جمع کوچک هم کلاسی هایم را گوشه سالن به هنگام جشن به یاد دارم به راستی همه از ته دل خوشحال بودند ...
شادی های ساده با دلیل های کوچک هیچ کجای دنیا غیر از کلاس دوازدهم ریاضی پیدا نمی شد
صبح به صبح با لبخند و سلام بلند وارد کلاس میشدم و از دیدن آن جمع کوچک صمیمی که نصف اخبار شهر و روستا های اطراف توی مشتشان بود دلم قنج میرفت چقدر آن جمع دوست داشتنی بود ...
بعضی روز ها همه ناهار به دست بین زنگ سوم و چهارم توی حیاط مدرسه بودیم همه سفره یکی بودیم و با به به چه چه از غذا های هم میخوردیم و با جمله« من بعدا دوست دارم بیام خونت مهمونی » تایید بر خوشمزگی غذای یکدیگر میزدیم
کجای دنیا دوباره آن جمع را پیدا کنم ؟
بعد از این هرکس میرود دنبال زندگی خودش اما من روحم را لا به لای یک کتاب فارسی روی نیمکت خودم در کلاس دوازدهم ریاضی جا گذاشته ام و هیچ چیز نمی تواند آن را به من باز گرداند مگر زمانی که دوباره از اول مهر سال دهم شروع شود ...»
امتحان اخر بود
از جای خودم در اخر سالن بلند شدم رو کردم سمت مراقب پشت سرم که معلم پرورشی مدرسه بود از او بابت زحماتش تشکر و خداحافظی کردم چه معلم مهربانی بود ...
شروع به قدم برداشتن کردم از اخر تا اول سالن خاطراتم در آنجا برایم دست تکان دادند ارام راه میرفتم تا وقت مرور همه را داشته باشم از پله های سالن بالا آمدم ، به سمت محل تحویل برگه رفتم که جلوی راه پله ای بود که به طبقه دوم میرفت ، اگر جلوی راهم بسته نبود تا خود کلاسمان میدویدم نیمکتم را در آغوش میکشیدم و یک زنگ دیگر را در آن کلاس عزیز درس میخواندم ...
برگه را تحویل ناظم مدرسه دادم و از آن هم تشکر کردم و او نیز برایم ارزوی خوشبختی کرد ناظم مهربانی بود ...
از ساختمان مدرسه بیرون امدم چادر و کتابم را برداشتم و تا در حیاط حرکت کردم بیشتر بچه ها رفته بودند
از پدر مدرسه هم تشکر کردم چه مرد مهربانی بود ...
قبل از بیرون امدن از مدرسه اخرین نگاهم را به حیاط و ساختمان مدرسه انداختم بغض امانم را بریده بود
کجای دنیا آن کلاس را
آن همکلاسی هارا
آن خنده ها را
آن معلم ها را
آن بیخیالی ها را
آن جمع خاکی ساده را
آن شادی ها را
می توانم پیدا کنم ...
حالا واقعا داستان ما دیگه تمومه ...