زمانی که 14یا 15 ساله بودم اون زمان که هنوز زندگی دست به روند عاقل شدنم نزده بود، تقریبا هیچ ارتباطی با شعر و نظم و نثر عارفانه نداشتم تنها ارتباطم زنگ های انشا بود که البته هر موضوعی که معلم انشا میگفت باهاش انشا بنویسید رو تبدیل به یه متن کمدی تمام عیار میکردم حتی یادم میاد موضوع یکی از انشا ها خودکشی بود اما من یه موضوع وحشتناک رو تبدیل به یه کمدی کرده بودم ؛
اما به مرور زمان عادتم شد چون زندگی عادتم داد تو وحشتناک ترین شرایط مادی و معنوی همه چیز رو رو روال و عادی و حتی خوب نشون بدم
از اون دوره 15 سالگی خیلی نمیگذره ولی انگار هزار سال پیش همچین دختر شاد و بیخیالی وجود داشته
کم کم که بزرگ تر شدم زندگی سوهان برداشت شروع کرد صیغل دادن روح من ؛ با حرفا ، با نگاه ها ، با تحقیر ها ، با نارو ها ، با محدودیت ها ، با نادیده گرفته شدن ها ، با نداری ها ، با حسرت ها ، باعشق ...
آخری آس زندگی برای من بود من را به آسمان برد و زمین زد ؛ دردش از همه بیشتر و سنگین تر بود
محکومیت سنگینیه عشقی که به وصال نمیرسه ...
خلاصه عشق مرا با شعر آشنا کرد
مینوشتم ، عشق را مینوشتم ، روی هر کاغذی دم دستم می امد چیزی مینوشتم
نوشته هایم کم کم بهتر شد ...

عشق شوری در نهاد ما نهاد
جان ما در بوتهٔ سودا نهاد
گفتگویی در زبان ما فکند
جستجویی در درون ما نهاد
حالا دیگر از بابت آن رنج های زندگی ناراحت نیستم
عشق مرا با منی آشنا کرد که دیگر آن من قبلی پیش این من هیچ است
حالا من عشق را می شناسم ، آن را زندگی میکنم ، می نویسمش ؛ اینجا " ویرگول " خلوتگاه بی پروای عاشقانه هایم شده است دلم گرم است که غیر من و خدایم تعدادی دیگر این عاشقانه های دست و پا شکسته را میخوانند و شاید لبخند می زنند
عشق من را با ژرفای احساسات و عقل آشنا کرد
نسبت به هم سن و سالانم بیشتر درک میکنم ، بیشتر میبخشم ، بیشتر عشق می ورزم ، بیشتر لبخند می زنم ، بیشتر آرزو میکنم همه عاشق شوند چون تنها عشقه که به زندگی معنا میده ...
از ویرگول ممنونم برای بودنش چون میتونم بنویسم که چه ها شد ...
و چه ها می شود ...