
آدما بار اول که عاشق میشن بی پروا معشوق رو در کنار خودشون تصور میکنن . پی پروا شور عشق رو تو دلشون راه میدن و باهاش مست میشن . گاهی مثل ادمای مست هذیون میگن اما اونا مست نیستن عاشقن . بی خجالت در تصوراتشون معشوق خودشون رو میبوسن و گونه هاشون گل میندازه . سرمست به طبیعت نگاه میکنن انگار هیچ چیز نمیتونه اونا رو ناراحت کنه . تمام معنایی که از زندگی داشتن تغییر میکنه . حالا دلیل شادیشون در لبخند معشوق خلاصه میشه . حالا دیگه فهمیدن معنای واقعی زندگی چیه ، فهمیدن تا قبل از عاشقی فقط زنده بودن اما الان دارن زندگی میکنن و قلبشون مستانه میکوبه . حواسشون میون هیاهوی زندگی پرت میشه و میره پی معشوقشون و اون رو در آغوش میکشه ...
اما؛
وقتی اون عشق به هر دلیلی به وصال ختم نشه اروم اروم عشق از حالت سرمستی به حالت رنج تغییر میکنه حالا دیگه دلتنگی قلب عاشق رو تو دستش فشار میده تا خونش بچکه و این تازه اولشه رنج مطلق از طلبی که طالب رو میکشه و جونش رو به لبش میاره . ادما بی وفا نیستن اما اون درد اونقدر زیاده که ادما گاهی تصمیم میگیرن فراموشش کنن بعضیا موفق میشن و پرونده اون عشق رو برای همیشه میبندن اما بیرونش نمیندازن یعنی هیچ ادمی خاطره اولین عشقش رو از ذهن و دلش بیرون نمیندازه حتی اگه دیگه عاشق نباشه ...
اما ؛
بعد از اولین تجربه عشق تو دیگه و به هیچ عنوان اون ادم قبلی نمیشی و دیگه اون حس و حال رو تجربه نمیکنن دیگه دلشون اونجوری بابت یه لبخند یا یه عطر یا یه جفت چشم ضعف نمیره حتی اگر دوباره عاشق بشن حتی اگه دوباره عاشق اولین معشوقشون بشن هیچ وقت دیگه اون سرمستی رو تجربه نمیکنن . حتی در بخشی از زندگی بعد از اولین عشقشون دنبال خودشون میگرده و این خیلی درد ناکه ...
یادمه قبلنا که همه منو به حس حال بیخیال و شاد و سرزنده ای که داشتم میشناختن ، یه بار عمم گفت که « خوشم میاد هر مشکلی پیش بیاد فاطمه بیخیاله بیخیاله اصلا انگار نه انگار » . منم به حرفش خندیده بودم . اما انگار قرار نبود همون طوری همه چیز بره نفهمیدم چی شد که یهو عشق سررو کلش میون دلم پیدا شد حالا دیگه بیخیال نبودم تمام خیالم اون بود با فکر به اون سر مست بودم با اینکه هیچ نوع خاطره مشترکی نداشتیم ما حتی تک و توک در حد سلام و حداحافظ هم دیگر رو میدیدیم اما من در تمام اون لحظه های کوتاه چه عاشقی ها که نمیکردم بعد تر ها که ناقوص " اون برای من نیست" تو سینم صدا کرد در واقع مال هیچ کس دیگه هم نبود اما بازم مال من نبود من باید توسط او در آغوش گرفته میشدم تا اروم میگرفتم ولی رنج و دلتنگی خون من رو تو شیشه کرده بود . حالا من دیگه اون ادم قبلی نیستم اما هنوز پرونده عشق تو دلم بسته نشده اما منم عاشق سابق نیستم دلم محتاطانه عاشقی میکنه
شاید اگر وصال قسمت ما شد دوباره بی پروا عاشقی کنم
در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست
می رسم با تو به خانه،از خیابانی که نیست
می نشینی روبه رویم خستگی در میکنی
چای می ریزم برایت توی فنجانی که نیست
باز میخندی و میپرسی که حالت بهتر است؟
باز میخندم که خیلی...!گرچه میدانی که نیست
شعر میخوانم برایت واژه ها گل می کنند
یاس و مریم می گذارم توی گلدانی که نیست
چشم می دوزم به چشمت،می شود آیا کمی
دست هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟
وقت رفتن می شود با بغض می گویم نرو
پشت پایت اشک می ریزم در ایوانی که نیست
میروی و خانه لبریز از نبودت میشود
باز تنها میشوم با یاد مهمانی که نیست
رفته ای و بعد تو این کار هر روز من است
باور اینکه نباشی کار آسانی که نیست