بامن خداحافظی نکن .تنهایم نگذارنگو بدرود.
بعضی رفتنها آنقدر سنگیناند که حتی گفتنِ یک کلمه هم میتواند تمام خاطرات را به مرز فرو ریختن ببرد.
نگو بدرود؛
بگذار هنوز چیزی میان ما ناتمام بماند...
یک حرف نگفته،
یک نگاه که هنوز در خاطرهمان جا مانده،
یک خیابان که هنوز وقتی از کنارش رد میشویم، قلبمان بیدلیل میگیرد،
و یک «کاش» که سالهاست گوشهای از دلمان خاک میخورد.
بعضی آدمها را نمیشود با یک خداحافظی از زندگی بیرون کرد.
حتی اگر سالها از کنارشان گذشته باشی،
حتی اگر دیگر صدایشان را نشنوی،
حتی اگر زندگی هزار بار تو را مجبور کرده باشد که وانمود کنی فراموششان کردهای...
باز هم جایی درونت هست که با شنیدن نامشان، آرام و بیصدا میلرزد.
نگو بدرود...
شاید من هنوز به اندازهی یک خاطره به تو وابستهام.
شاید هنوز دلم میخواهد یک بار دیگر بنشینیم و از روزهایی بگوییم که فکر میکردیم قرار است تا همیشه ادامه داشته باشند.
از خندههایی که ساده بودند و نمیدانستیم روزی حسرتشان را خواهیم خورد.
از حرفهایی که آن روزها معمولی به نظر میرسیدند و امروز برایمان ارزش تمام دنیا را دارند.
آدمها گاهی دیر میفهمند که خوشبختی همیشه اتفاق بزرگی نیست.
گاهی خوشبختی همان عصر سادهای است که کنار کسی نشستهای،
همان فنجان چایی که با هم نوشیدهای،
همان پیامی که بیدلیل فرستادهای،
همان صدایی که روزی شنیدنش برایت عادی بود و امروز حاضری تمام دنیا را بدهی تا فقط یک بار دیگر بشنوی.
نگو بدرود...
بگذار فکر کنیم هنوز فرصت هست.
نه برای برگشتن به گذشته؛
برای اینکه باور کنیم بعضی چیزها را میشود دوباره ساخت،
بعضی زخمها را میشود آرامتر لمس کرد،
و بعضی دلها را میشود پیش از آنکه کاملاً از هم دور شوند، دوباره به هم نزدیک کرد.
اما اگر قرار است بروی...
آرام برو.
بیصدا برو.
چیزی را نشکن.
خاطرهها را با خودت نبر.
بگذار سهم من از تو، فقط درد نباشد.
بگذار وقتی سالها بعد به گذشته نگاه میکنم،
به جای اینکه بگویم «چهقدر سخت گذشت»،
لبخندی تلخ بزنم و بگویم:
«چه روزهایی بود... چه آدمهایی بودیم... چهقدر دوست داشتیم...»
نگو بدرود...
چون بدرود یعنی پایان،
و بعضی آدمها حتی وقتی دیگر در زندگیمان نیستند،
در بخشی از قلبمان ادامه پیدا میکنند.
شاید تو دیگر کنار من نباشی،
اما خاطرهات جایی میان روزهای من خواهد ماند؛
در یک آهنگ،
در بوی یک عطر،
در یک کوچه،
در یک غروب،
در صدای باران،
و شاید یک روز، بیخبر، وسط شلوغی زندگی،
دلم برایت تنگ شود...
آنقدر که برای چند لحظه همهچیز متوقف شود.
آن روز شاید بفهمم
بعضی آدمها برای ماندن نیامدهاند،
آمدهاند تا بخشی از ما را برای همیشه تغییر دهند.
پس نگو بدرود...
فقط بگو:
«مراقب خودت باش.»
شاید همین دو کلمه،
برای تمام دوستت داشتنهایی که نتوانستیم تا آخر ادامهشان بدهیم، کافی باشد.
و اگر روزی دوباره جایی از این دنیا،
در میان هزاران آدم،
چشممان به چشم هم افتاد،
لازم نیست چیزی بگوییم...
فقط یک لبخند کوچک بزن.
من میفهمم.
میفهمم که یک زمانی،
در گوشهای از این جهان،
دو نفر بودند
که دلشان نمیخواست به هم بگویند:
بدرود...